Gülüşüne saklanır bazen insan.
Bazen köyü yanarken,
utanç değil, umuttur
bir gülüşe tutunmak. 

Kim anlar dikenimden,
bahçemdeki güllerimden?
Camdan bir ormandır içim;
put sanma! 

Kara bulutlardan süzülen
saman sarısı güneşler gibi,
tutunacak bir dal ararken... 

Kimi şiire, şükre sığınır;
kimi derin bir sükûta!
Hiç olmakla var olmak arasında,
ıssızlığın tam ortasında! 

Sürülünce geceden 
son düşün de mavisi,
gülüşüne saklanır bazen insan;
acısından, kederinden. 

Son kaledir, 
ortak arar! 

Kime ne!!

Bu hafta sizleri Taraklı’nın eski günlerine götürmek istiyorum. Hem de öyle kitaplardan, belgelerden değil; o günleri yaşamış, emeğiyle hayatını kazanmış, 90 yaşına rağmen hatıralarını büyük bir heyecanla anlatan bir ustamızın dilinden…

Dıngıldak Masa’da bu haftaki misafirim, kaybolmaya yüz tutmuş mesleklerden mutafçılığın son ustalarından Hayati Yılmaz Amca’ydı. Bu güzel sohbette çok değerli büyüğüm, kıymetli hemşerimiz M. Nuri Şahin Bey de yanımızdaydı. Hep birlikte geçmişe doğru keyifli bir yolculuğa çıktık.

Dıngıldak Masa’nın güzelliği de burada sevgili okurlarım. Bazen bir çay eşliğinde başlayan sohbet, sizi alıp yıllar öncesine götürüyor. Bir bakıyorsunuz eski Taraklı’yı konuşuyor, bir bakıyorsunuz geçmişte kalan meslekleri, dostlukları ve hatıraları yeniden canlandırıyorsunuz. Hayati Amca anlattı, biz de büyük bir merak ve ilgiyle dinledik.

Kendisiyle sohbet ederken bir ara düşündüm: Acaba Hayati Amca’nın yarım asırlık meslek hayatında kaç kişinin yolu dükkânından geçti, kaç heybe, kaç çuval, kaç kilim onun elinden çıktı? Kim bilir, o küçük dükkânda ne hikâyeler yaşandı, ne sohbetler edildi…

Hayati Amca anlatmaya başladı, ben de dinleyip notlarımı almaya koyuldum. O anlattıkça geçmişe gidiyor, eski Taraklı’yı gözümde canlandırıyordum. M. Nuri Şahin Bey’le birlikte onun hatıralarına kulak verirken zamanın nasıl geçtiğini anlamadık.

Hayati Amca, ilkokulu bitirdikten sonra merhum Mustafa Gürkan’ın yanında çıraklığa başlamış. İki yıl çıraklık yapmış, ardından mesleğin inceliklerini öğrenmek için yıllarca emek vermiş. Keçi kıllarını ayırmayı öğrenmiş, beş yıl da kalfalık yapmış.

Ama ustalık öyle hemen gelmemiş. Çok çalışmış, emek vermiş, mesleğin bütün inceliklerini öğrenmeye gayret etmiş. Buna rağmen ustasından ustalık elini alması uzun sürmüş.

Burada insan ister istemez düşünüyor. Bugün bir mesleği öğrenmek için bu kadar yıl sabretmeye kaç kişi razı olur? Eskiden ustalık yalnızca işi bilmekle kazanılmıyor; sabır, emek ve sadakat de istiyordu.

Hayati Amca ustalığa eriştikten sonra yaklaşık 50 yıl mutafçılık yapmış. Üstelik mesleğinin yanında eski esnaflık geleneğini de yaşatmış. Ahilik kültüründe olduğu gibi peynirli pide hazırlayıp çarşıdaki esnafa, eşe dosta ikramlarda bulunmuş.

İşte eski esnaflık dediğimiz biraz da bu değil mi sevgili okurlarım? İnsan yalnızca dükkânını açıp işini yapmıyor, komşusunu düşünüyor, dostunu gözetiyor, sevincini paylaşıyor. Bugün de böyle güzel geleneklere ne kadar ihtiyacımız var!

Gelelim mutafçılığın nasıl yapıldığına… Açıkçası Hayati Amca’nın anlattıklarını dinlerken ben de işin inceliklerini merak ettim.

Şimdi düşünün, elinizde kırkılmış keçi kılları var. Bu kıllar öyle olduğu gibi alınıp dokumada kullanılmıyor. Önce özel bir düzenekle birbirinden ayrılıyor, yumuşak bir yığın hâline getiriliyor. Sonra yoğrulup rulo yapılıyor. Yaklaşık 50 santimetre çapında, 75 santimetre boyundaki bir torbaya konuluyor ve yine özel bir düzenek yardımıyla ip hâline getiriliyor.

Peki, ip hazır olunca iş bitiyor mu? Hayır, asıl dokuma bundan sonra başlıyor.

İpler tezgâha geriliyor. Yaklaşık 50 santimetre genişliğindeki, ucunda demir tarak dişlerini andıran parçalar bulunan şimşir ağacından yapılmış bir çıta kullanılıyor. Hazırlanan ipler gerilmiş iplerin arasından geçiriliyor, her geçişte demir tarakla sıkıştırılıyor. Böylece dokuma yavaş yavaş ortaya çıkıyor.

Hayati Amca bunları anlatırken elleri de boş durmuyor. Bir eliyle ipleri geçiriyor, diğer eliyle sıkıştırma hareketi yapıyor. Sanki aradan geçen yıllar hiç yaşanmamış, kendisini yeniden tezgâhının başında bulmuş gibi…

Ben de karşısında oturmuş, onu izliyorum. Bir taraftan anlattıklarını not ediyorum, bir taraftan da bu kadar ayrıntıyı hafızasında nasıl canlı tuttuğuna hayran kalıyorum. M. Nuri Şahin Bey’le birlikte, Hayati Amca’nın anlattıklarıyla eski günleri yeniden hatırlıyoruz.

İşte meslek dediğimiz böyle bir şey. Yalnızca anlatmakla olmuyor; el alışkanlığı, tecrübe ve yılların birikimi gerekiyor.

O tezgâhlarda hazırlanan iplerden heybe, kilim, çuval ve çadır yapılırmış. Bugün hazır ürünleri kolayca satın alıyoruz. Ancak bir zamanlar ihtiyaç duyulan bu eşyaların her birinin arkasında ne kadar emek bulunduğunu pek düşünmüyoruz.

Sohbet ilerledikçe Hayati Amca bu kez eski ustaları hatırlamaya başladı. İsmail Adıyaman, Hamdi Küçükçınar, Ali Efendilerin Mustafa Avdan’ı, Mustafa Kurtaran, Nazmi Küçükçınar, Nevzat Armağan, Saim Kızılırmak, Nurettin Kaymaz, Şevket İşsever ve Yüksel Özkan…

İsimleri bir bir sayıyor. Her biri hafızasında yer etmiş. Ben dinlerken eski Taraklı çarşısını düşünüyorum. O dükkânları, esnafın birbirine uğrayışını, çarşıdaki hareketliliği…

Kim bilir, o ustaların dükkânlarında ne güzel sohbetler yapılırdı? Birinin işi bitince diğeri yardım eder miydi? Çarşıda bir düğün, bir bayram telaşı olduğunda kimler bir araya gelirdi? Hayati Amca’nın anlattıkları insanın aklına daha nice sorular getiriyor.

Ben de onun dükkânını iyi hatırlıyorum. Gözümün önüne o günler geliyor. Bugün artık eskisi gibi yapılmayan bir mesleğin izleri, hafızamızda böyle yaşıyor.

Sohbetimize eğitimci ve yazar Ahmet İşsever de katıldı. Taraklı’nın geçmişini ve kültürünü yakından bilen Ahmet İşsever, tecrübesiyle anlatılanlara önemli katkılar sağladı. Kendisine de bu güzel sohbete katkılarından dolayı teşekkür ediyorum.

Dıngıldak Masa’da Hayati Amca’yı dinlerken bir kez daha anladım ki geçmişi konuşmak, eski günleri yâd etmek insanı hem mutlu ediyor hem de düşündürüyor. Hele sohbetin içinde M. Nuri Şahin Bey gibi kıymetli büyüklerimiz ve hemşerilerimiz de olunca, hatıraların tadı bir başka oluyor. Birlikte dinlemek, birlikte düşünmek, Taraklı’nın dününü bugünüyle karşılaştırmak… İşte benim için bu buluşmanın en güzel taraflarından biri de buydu.

Sevgili okurlarım, bazen bir büyüğümüzle oturup sohbet etmek, geçmişe dair bilmediğimiz pek çok şeyi öğrenmemizi sağlıyor. Yeter ki soralım, dinleyelim ve anlatılanları kayda geçirelim.

Çünkü Hayati Amca gibi ustalar yalnızca kendi hayatlarını anlatmıyor. Onların hatıralarında Taraklı’nın eski çarşısı, esnaflık kültürü, komşuluk ilişkileri ve kaybolmaya yüz tutmuş meslekleri de yaşıyor.

Bugün benim bildiğim kadarıyla Taraklı’da mutafçılık mesleğini sürdüren son usta Hayati Yılmaz Amca. Bir zamanlar insanların ihtiyaçlarını karşılayan bu mesleğin yeni nesiller tarafından da bilinmesini isterim. Belki gençlerimiz keçi kılından iplik hazırlanışını, eski tezgâhlarda dokumanın nasıl yapıldığını ilk kez duyacak. Ama bilmeliler ki Taraklı’nın geçmişinde böyle emek dolu meslekler de vardı.

Hayati Amca’nın hayatına yarım asırlık mesleği boyunca kim bilir ne anılar sığdı? Keşke hepsini dinleyebilsek, hepsini yazabilsek…

O anlattı, biz dinledik. Zaman zaman eski günlere gittik, zaman zaman da bugünle geçmişi karşılaştırdık. Sohbetin sonunda içimden geçen şuydu: İyi ki bu sohbeti yapmışız, iyi ki Hayati Amca’nın hatıralarını dinleme fırsatı bulmuşuz.

Dıngıldak Masa’da bizlerle birlikte olan, bu güzel sohbete eşlik eden kıymetli büyüğüm M. Nuri Şahin Bey’e de teşekkür ediyorum. Hayati Yılmaz Amca’ya ise geçmişin kapılarını bizlere açtığı, mesleğinin inceliklerini ve hatıralarını içtenlikle paylaştığı için gönülden teşekkür ediyorum.

Sağlıkla, huzurla nice yıllar yaşasın Hayati Amca.

***
Durdurmak, engel olmak anlamındaki men' kökünden gelen "mâni" kelimesi Kubbealtı Lugatı'nda şöyle tanımlanır: "Bir işin yapılmasını önleyen şey, engel; dilediği her şeyin olmasına ve bilhassa kulları için zararlı isteklerin gerçekleşmesine mâni olan, müsâade etmeyen anlamında Allah’ın en güzel isimlerindendir."
***
Kelimenin fiil hâli, Tâ-Hâ Suresi 92. ayette şöyle geçer:
"Kâle yâ hârûnu mâ mene’ake iz raeytehum dallû"
(Ey Hârun, dedi; sana ne mani' oldu da bunların dalâlete düştüklerini gördüğün vakit...)
***
Mâni' kelimesi Ziyâ Paşa'nın bir beytinde söyle geçer:
Zâlimin ser-rişte-i ikbâlini bir âh keser
Rızka mâni' olanın rızkını Allah keser
(Zalimlerin ikbal ipinin ucunu mazlumun tek bir ahı keser; başkalarının ekmeğine, rızkına engel olanın rızkını ise Allah keser.)
***
"Yasaklama, engelleme, önleme" anlamındaki men' kelimesi, Türkçede hem isim hem de "etmek, olmak" yardımcı fiilliyle kullanılır. Tevbe Suresi 54. ayette kelime fiil şekliyle şöyle geçer:

***
"Vemâ mene’ahum en tukbele minhum nefekâtuhum illâ ennehum keferû billâhi ve birasûlihi velâ ye/tûne-ssalâte illâ vehum kusâlâ velâ yunfikûne illâ vehum kârihûn"
(Onlardan infak ettikleri şeylerin kabul edilmesine mani olan şey de, onların Allah Teâlâ'yı ve peygamberini inkâr etmiş olmalarıdır ve onlar namaza ancak üşenici oldukları halde gelirler ve onlar ancak kerih görür oldukları halde infakta bulunurlar).
***
Kelime Edirneli Nazmî'nin bir beytinde şöyle geçer:
Müdde’îler beni men’ eyleyemez kûyundan
Bâd-ı âhum tagıdur anları hâşâk gibi
(Rakipler beni senin mahallenden uzaklaştıramaz; âhımın rüzgârı onları çer çöp gibi darmadağın eder).
***
Mânia kelimesi de aynı kök üzeredir: "Engel, hâil; zorluk, güçlük" anlamlarına gelen kelime, Haşr Sûresi 59. ayette şöyle geçer:
***
"Huve-llezî ahrace-llezîne keferû min ehli-l kitâbi min diyârihim li-evveli-l haşri mâ zanentum en yahrucû ve zannû ennehum mâni’atuhum husûnuhum minallâhi..."
(O, kitap ehlinden inkâr edenleri ilk toplu sürgünde yurtlarından çıkarandır. Siz onların çıkacaklarını sanmamıştınız. Onlar da kalelerinin, kendilerini Allah’tan koruyacağını sanmışlardı).
***
Mânia kelimesi, Mehmet Âkif'in bir şiirinde şöyle geçer:
Seyl-i hurûşan gibi cûş etmeli,
Mânia gördükçe hurûş etmeli
(Coşkun bir sel gibi coşmalı; engel gördükçe gürleyip akmalı).
***
Memnû' kelimesi de aynı kök üzeredir. "Menedilmiş, yasaklanmış, yasak" anlamlarına gelen kelimenin çoğulu memnûât'tır, Vâkıa Suresi 33. ayette, ahiret mutluluğuna erişenlere verilen meyveler tasvir edilirken şöyle geçer:
***
"Lâ maktû’atin velâ memnû’a"
(Ne eksilir, ne men'edilir).
***
Memnû' kelimesi Nigârî'nin bir beytinde şöyle geçer:
Erbâb-ı nazar hâline dahl eyledi vâ‘iz
Memnû‘dur anun sözi zîrâ nazarîdir
(Vaiz, basiret sahiplerinin hâline, eleştiride bulundu; o vaizin sözü yasaktır; çünkü onun söyledikleri, sadece kuru birer teoriden ibarettir).
***
İmtinâ kelimesi de aynı kök üzeredir. "Çekinme, kaçınma, geri durma; gerçekleşmesi mümkün olmama, mümteni olma, imkânsızlık" anlamlarına gelen kelime, Edirneli Nazmî'nin bir beytinde şöyle geçer:
***
Ol degüldür bir mahall-i imtinâ’
Cân u dil cânâ sever tapun müşâ’
"O senin eşiğin, uzak durulacak bir yer değildir; Can ve gönül, ey sevgili, senin herkese açık olan huzurunu sever).
***
Mümteni kelimesi de aynı kök üzeredir. "Çekinen, geri duran, kabûle yanaşmayan; olması veya gerçekleşmesi imkânsız, mümkün olmayan, gayrimümkün; önermelerin kipini belirten terim: Olamaz, olması imkânsız, olanaksız" anlamlarına gelen kelime, Taşlıcalı Yahya'nın bir beytinde şöyle geçer:
***
Ey eneʾl-Hak sözine ikrâr u tevhid eyleyen
Mümteniʿdür âdem olmaz bahr-i imkândan halâs
(Ey ben Hakkım sözünü kabul edip birleyen kişi; insanın bu imkân/maddiyat denizinden kurtulması imkânsızdır; kurtulamaz).
***
"Engel olan, önleyen, alıkoyan, meneden kimse" anlamındaki mennâ' kelimesi de aynı kök üzeredir. Kelime Kalem Suresi 12. ayette şöyle geçer:
***
"Mennâ’in lilhayri mu’tedin esîm"
(Hayırdan men'e çalışıp durana, haddi tecavüz edene, çok günahkâr olana).
***
Mennâ kelimesi, Yazıcıoğlu Mehmed'de şöyle geçer: 
"Hitâb erdi kim yâ Âdem, bugün Mekke harem olsun, kıyâmet günü kopunca kimesne olmasın mennâ."
***
Menâat, kelimesi de aynı kök üzeredir. "Güç olma durumu, güçlük, çetinlik; ele geçirilmesi güç olan sarp yerin durumu, sarplık" anlamlarına gelen kelime, Naîmâ’da şöyle geçer:
***
"Ol hisâr-ı sengin-bünyad, menâat ü metânette lâ-nazîr ve etrâfından bir vech ile zafer bulmak emr-i asîr idi."
(Taş temelli kale; "aşılmazlık" ve sağlamlık bakımından benzersizdi; etrafından bir şekilde ele geçirilmesi ise son derece zor bir işti).
***
Mümânaat kelimesi de aynı kök üzeredir. "Karşı çıkma, engelleme, mâni olma, muhâlefet" anlamlarına gelen kelime, Ömer Seyfeddin'de şöyle geçer:
***
"Bu hiç beklemedikleri mümânaat onları şaşırtmıştı."
III.
Mitolojik hikayeler semboliktir ve onların kahramanları; tabiata, birtakım soyut kavramlara, insan karakterine ve bunun gibi genel geçer referanslara atıflar içerir. Eski Yunan mitolojisinde şu ya da bu tanrı dediğimizde, onun yaşadığımız hayatta neye karşılık geldiğini düşünmemiz gerekir. Yoksa onları tevhid dinindeki kâdir-i mutlak Tanrı'yla karıştırmak doğru değildir. Ben de yazılarımda meseleleri daha iyi anlatabilmek için yer yer bu mitolojik hikayelere yer veriyorum.
***
Yazının ilk kısmında Tantalus'un hikayesini aktardık. Şimdi de bu son bölümde Yunan mitolojisindeki Aktaion ve Artemis'in hikayesine konumuz bağlamında kısaca değinelim.
***
Aktaion, Orta Yunanistan'da bir bölgede yaşayan usta bir avcı ve Thebai prensidir. Birgün ormanda avlanırken tabiatın, avcılığın ve bakireliğin tanrıçası Artemis'in perileriyle birlikte kutsal bir derede yıkandığını görür. Onu izler.
***
Çıplak bir halde yıkanan Artemis, mahremiyetinin çiğnenmesine çok öfkelenir. Su fırlatarak Aktaion'u cezalandırır. Usta avcı bir anda geyiğe dönüşür. Aktaion'un av köpekleri, geyiğe dönüşen sahiplerini tanıyamaz. Üzerine atılıp onu paramparça ederek öldürürler.
***
Burada tanrıların alanına girmekle insanın, metaya dönüştürmeye çalıştığı tabiatın alanına girmesini beraber düşünmeliyiz. Artemis'in fırlattığı su, derelerin vurucu selle modern şehirlerde taşkına dönüşmesidir. Birinin yatağını işgal etmek, mahremiyetine halel getirmektir.
***
Tanrı'yla ilişkisini koparan körleşmiş modern insan, tabiata ilâhî şahitliğin eseri olarak bakmıyor. Modern kapitalist zihin, Aktaion gibi kendini avcı olarak kodluyor ve temiz, bâkir olan (Artemis) her şeyi endüstriyel metaya dönüştürdükçe/avladıkça iktidar devşiriyor. O iktidar, fonlanarak kontrolsüzce büyüyor ve sonunda Aktaion'un köpekleri gibi sahiplerini ve her şeyi yiyor. 
***
Bugün su taşkınları, fon azgınlığı gibi örnekler, kapitalist sistemin işleyişinde hiçbir mâninin/engelin olmadığını açığa çıkarmıştır. Yapacağını yapmaktan onu men' edecek ne bir fâil ne de kurumsal bir mekanizma vardır! Bilakis her şey onun işlemesi için çalışmaktadır. Memnu/yasak olan, onun yaptıkları değil, kısıtlanmasıdır.
***
Uzmanlar, İstanbul'da, 168 ana derenin yalnızca 60’ı doğal kaldı. Derelerin yüzde 80’i yerleşimle iç içe geçti, diyor. Cendere, sıkışmışlık işte burada. Cendere Vadisi'ndeki yeşil havzayı kimler konut ve rant merkezine dönüştürdü? O tabiat alanlarını, o holdingler nasıl ele geçirdi? Kimlerin vesayetiyle? Bunların cevabı gayet açık: kendi etini yiyen Erysichthon, çocuğunun etini pişiren Tantalus ve hiçbir mahrem tanımayan Aktaion... Hepsi orada...
***
Ulusal ve uluslararası, her yerde câridir bu sistem... Ucu, onların kâr ilişkilerine dokunmadıktan sonra İsrail soykırımcıdır, Filistin mazlumdur. Yemen açlığa mahkûm edilmiş gariptir. Ama ne zaman sıcak para, enerji-ticaret ilişkileri üzerinden dönen mümteni yani geri durulması gereken alanlar hatırlatıldığında; kitleyi afyonlayan retorik, yerini piyasanın rasyonalitesine bırakır. Ambargo altındaki Yemen, SİHA'larla tarassud edilir.
***
Yapılacak ilk iş, onların zihniyet dünyasından mümteni/çekinen insanlar olmak... Sonra yapıp etmelerinden imtina etmek yani kaçınmaktır. Onlarla karşıt bir cephede olduğumuz her mecrada tasrih edilmeli. Yeryüzünü imar etmelerine dair her talepleri memnû/yasak görülüp her projeleri kadük bırakılmalıdır. Sonra gasp ettikleri her sahadan men edilmelidirler. Onlar, anlam dünyalarını sermayeciliğe tahvil ettikleri müddetçe dilleri, dinleri, ulusları ve hatta iki ayaklı olmalarının bile bir anlamı yoktur, aşağılanmalıdır. Çünkü onlar dünyanın her yerinde, her şeyi tahrip ederek yeryüzünü ifsat etmenin ideolojisine mensupturlar.
***
Men' bir dengedir. İnsanın aşırılıkları karşısında duran seddir. Allah kötü şeylere mâni olan el-Mâni'dir. İnsan da Allah'ın isim ve sıfatlarının tecelligâhı olan tabiata/âleme karşı halifelik rolü üstlenmiştir. İsimlerle eserler arasındaki bağ her geçen gün zayıflayıp koparılmaktadır. Dolayısıyla insanın rolü de unutturulmaya çalışılmaktadır. Önce bu rolü hatırlayıp zihinsel bir tecerrütle tıpkı Ashâb-ı Kehf gibi düşmandan imtina etmeli. Sonra her cephede, bir istiklal savaşı verilmelidir. İnsan olmak bunu gerektirir.

Halk TV, özellikle muhalif kesimlerin sesini duyurabildiği, iktidarın politikalarının tartışıldığı ve ülke gündeminin farklı yönleriyle ele alındığı kanallardan biri. Elbette her yayın kuruluşu gibi eleştirilebilir, haberleri sorgulanabilir, yanlış yaptığı düşünülüyorsa bunun hesabı sorulabilir. Ancak bir kanalı eleştirmek başka, onun yayın yapmasını engellemek başkadır. Hukuka aykırı bir durum varsa elbette hukuk işletilmelidir. Fakat alınan kararların gerekçeleri açıkça ortaya konulmalı, hukukun üstünlüğü ve basın özgürlüğü birlikte korunmalıdır.

Bugün Türkiye’nin gündeminde fon soruşturmaları, yolsuzluk iddiaları, ekonomik sıkıntılar ve siyasetin geleceğine ilişkin tartışmalar var. Vatandaş geçim derdindeyken, emekli maaşıyla ay sonunu getirmeye çalışırken, gençler iş bulma umuduyla beklerken, toplumun bu konularda bilgi edinmek istemesi son derece doğaldır. Kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığını, ortaya atılan iddiaların doğru olup olmadığını, ülkeyi yönetenlerin hangi kararları aldığını öğrenmek halkın hakkıdır. Bu konuları araştırmak ve kamuoyunun gündemine taşımak da gazeteciliğin temel görevlerinden biridir.

Peki, halk bir televizyon kanalında haber izlediği, farklı yorumları dinlediği için neden kendisini sorgulamak zorunda hissetsin? Bir kanalı izlemek, orada söylenen her söze inanmak anlamına gelmez. Vatandaş dinler, değerlendirir, karşılaştırır ve kendi kararını verir. Demokrasi de zaten insanların farklı görüşlere ulaşabilmesi ve özgürce düşünebilmesiyle güçlenir.

Halk TV’nin yayınlarının durdurulması, bu nedenle yalnızca bir televizyon kanalının meselesi olarak görülemez. Asıl mesele, eleştirel yayıncılığın hangi koşullarda sürdürülebileceği ve halkın farklı haber kaynaklarına erişiminin nasıl korunacağıdır. Bir ülkede yalnızca iktidarın görüşleri değil, muhalefetin eleştirileri de duyulabilmelidir. Çünkü demokrasinin gücü, eleştirilerin susturulmasında değil, eleştirilere tahammül edilebilmesinde yatar.

Bugün bir televizyon kanalının susturulmasını doğru bulanlar, yarın kendi düşüncelerini savunan bir yayın kuruluşu aynı durumla karşılaştığında ne düşüneceklerini de hesaba katmalıdır. Basın özgürlüğü yalnızca belli bir siyasi görüşün değil, toplumun tamamının hakkıdır. Hukuk da kişilere ve kurumlara göre değişmemelidir.

Elbette hiçbir kurum hukukun üzerinde değildir. Bir suç iddiası varsa araştırılmalı, somut deliller varsa değerlendirilmeli ve hukuka aykırı bir durum tespit edilirse gerekli işlemler yapılmalıdır. Ancak soruşturma ile suçun kanıtlanması arasındaki fark unutulmamalıdır. Gazetecilik faaliyetleriyle suç teşkil eden eylemler birbirine karıştırılmamalı, alınan kararların hukuki dayanağı kamuoyuna açıkça anlatılmalıdır.

Unutulmamalıdır ki ekranları karartmak, halkın sorularını ortadan kaldırmaz. Hayat pahalılığı devam eder, yolsuzluk iddiaları cevap bekler, vatandaş geçim sıkıntısını yaşamaya devam eder. Halk, kendisini ilgilendiren meseleleri öğrenmek ve farklı görüşleri dinlemek ister. Bunun önüne engel koymak, toplumun bilgiye ulaşma imkânını daraltma riski taşır.

Halk TV kapatılmamalıydı. Sorunlar yasaklarla değil, hukukla çözülmeliydi. Yanlış haber varsa doğrusu ortaya konulmalı, suç varsa hukuk işletilmeli, fakat halkın haber alma hakkı korunmalıydı. Çünkü özgür basın, yalnızca gazetecilerin değil, her vatandaşın güvencesidir. Demokrasi, insanların yalnızca oy kullandığı gün değil, her gün özgürce soru sorabildiği ve düşüncesini ifade edebildiği zaman gerçek anlamına kavuşur.

Halkın sesi susturulmamalı, halkın haber alma hakkı engellenmemelidir. Çünkü bir ülkede ekranlar kararabilir ama halkın gerçekleri öğrenme isteği asla karartılamaz.

Bulamadım yarından uzak bir yol
Sanki kaçan bir trende kavuşmak
Zaman şiirlere konuk olmuş nazlı rüzgar
Yarını yakın eden, esen bir hayaldir

Şu gönlümde yanan bir şey var
Şiirlerde zor anlaşılan dille konuşuyorum
Sanki yarınlar gibi uzak anlaşılmaya
Ve belki kalplere eserse şu rüzgar...
;
Avucumdan uçan kuşu seyrediyorum
Yol almaya devam ededursun bulutlar
Aynı delikten sokuladursun parmaklar
Kuşu yarınlar gibi seyrediyorum

Uç ve ücra köşelere köprüler var gönlümde
Sessizlikten çığlığa; uyumaktan koşmaya
Dünden yarınlara değişen hararetli gönlüm
Önce anneme söylüyorum; durulmayı öğrendim
;
Yarım kaldı şimdi tamamlıyorum, dinlemelisin
Ömürde yakına yol alalım bugün kadar
Sır değilim, açıklıyorum, sevgiyle yürünür
Sen, sana diyorum kalbim, dünyadır sırat olan

Köprüler var gönlümde diyorum, duy beni
Yetmez aşksız göğe bakmak, durulmazsın
Köşelere, gizlere, sırlara çekileceksin, bilirim
N'olur kalbim, bugünü seçmelisin bugün
;
Yalan söyledim, doğru söylüyorum
Şiir arındırdı arsızlığımdan beni, öyle sandım
Ben Senleyken Allah'ım,
Neden hep yarınları andım?

Hep Sendeydi anahtar, kapıların
Hangi kapıya koşsam açıktı gerçekten
Hep içerden açan istedim, neden?
Kapıya geldi nimet, öksürmeyi bilmedim
;
Bir kalbi, bir hayatı düşünenler için bu
Bir dertle hemhal olanlar içindir şiirim
Konuşmak kolaysa gülümsemeyi seçelim
Gerçekten gülümsemeyi, gülümsemek

Dokundun bana, o gece hala sabah olmadı
Gözlerim kapalıydı kalbimde ruh izlerin
Sen kimsin, hiç görmedi ki gözlerim
Zaten o yüzden tanıyorum ya "şiir" seni
;
Bildiğimiz şeylere çeviriyoruz yolları
Kendi dilimize çevirebilsekte heceleri
Bir manayı çeviremeyiz algımıza
Çoğaltıyorum, cahilim, noktayı aştı şiirim
;
Hep uzun yollardan bitiriyorum seni
Yarınlar gibi şiir, vedalaşamıyorum
Ben seni, bana hatırlattığın için tutuyorum
İsmi Hep Büyük Harflerle Yazılacak
ve seni,
O'nu hatırlatacak olabilme duasıyla;

Adım yarından daha uzak
Kaçan bir trendeyim kendimi izliyorum
Bir şiir eserse zaman kavuşturur
Kavuşmak; safih kadar hayaldir.

İkinci yarıda daha atak bir futbol ortaya koyan Sakaryaspor, rakip kalede daha fazla görünmeye başladı. Ev sahibi ekibin geliştirdiği tehlikeli ataklarda ise kalecimiz Göktuğ yaptığı kritik kurtarışlarla takımını ayakta tuttu ve rakibe gol izni vermedi. 61. dakikada Hasan Bilal'e yapılan sert müdahalenin ardından Emir Kayacık ikinci sarı karttan kırmızı kart görerek oyun dışında kaldı. Bu pozisyonun hemen ardından 63. dakikada Evren Korkmaz'ın golüyle beraberliği yakaladık. Artık sahada oyunun ağırlığını hissettiren bir Sakaryaspor vardı.

69.dakikada Hasan Bilal'in golüyle 2-1 öne geçtik. Hasan Bilal'in gol sevincinde formasını çıkarması nedeniyle sarı kart görmesi ise bizlere küçük bir uyarı oldu. Elbette gol sevincini yaşamak her futbolcunun hakkı. Ancak sezonun uzun bir maraton olduğunu düşünürsek, gereksiz kartlardan uzak durmak da şampiyonluk yolunda büyük önem taşıyor. 76. dakikada Uğurcan'ın attığı golle farkı ikiye çıkardık ve mücadeleyi 3-1 kazanarak üç puanı hanemize yazdırdık.

Bu karşılaşmada benim için ayrıca güzel bir anı var. Adapazarı'ndan Kahramanmaraş'a giderek tribündeki yerini alan cefakâr taraftarlarımız arasında eski milli amigo ve Sakaryaspor'umuzun unutulmaz taraftarlarından Remzi Yücel, yani Tombik de vardı. Karşılaşmanın devre arasında kendisiyle telefonla görüştüğümde takımımız ilk yarıyı 1-0 geride tamamlamıştı. Kendisi bana, “Bu maçı 3-1 kazanacağız” dedi. Ben de kendisine “İnşallah” dedim. Ve maç sonunda gerçekten de skor tabelasında 3-1 yazıyordu. Belki güzel bir tesadüftü ama bana göre bundan çok daha fazlasıydı. Bu, Sakaryaspor taraftarının inancının bir göstergesiydi.

Düşünün; takımınız deplasmanda ilk yarıyı 1-0 geride tamamlıyor ama siz hâlâ kazanacağımıza inanıyorsunuz. Kilometrelerce yolu takımınızın peşinden gidiyorsunuz, tribünde yerinizi alıyorsunuz ve son düdüğe kadar desteğinizi sürdürüyorsunuz. İşte Sakaryaspor taraftarı böyle bir taraftar. Skor ne olursa olsun inancını kaybetmeyen, takımının arkasında duran, iyi günde de kötü günde de formasını yalnız bırakmayan bir taraftar topluluğu...

Üç maç, üç galibiyet. Sezona istediğimiz gibi başladık ama daha yolun başındayız. Ümit Bozkurt'u ve sahada mücadele eden bütün futbolcularımızı kutluyorum. Ancak kazandığımız maçların ardından eksiklerimizi de görmemiz gerekiyor. Zaman zaman çok basit hatalar yapıyor ve bu hataların sonucunda kalemizde tehlikeli pozisyonlar yaşıyoruz. Şampiyonluk hedefleyen bir takımın bu hataları en aza indirmesi gerekiyor. Çünkü bu ligde kolay maç yok. Her karşılaşma ayrı bir mücadele, her puan ayrı bir değer taşıyor.

Artık bu şehrin daha fazla üzülmeye, daha fazla ağlamaya hali yok. Yüreğimizde yıllardır taşıdığımız yaraların bir an önce kapanmasını istiyoruz. Bunun için hep birlikte aynı hedefe bakmalı, aynı inançla yürümeliyiz. Futbolcusuyla, teknik heyetiyle, yönetimiyle ve en önemlisi taraftarıyla kenetlenmiş bir Sakaryaspor'un önünde hiçbir maçın kolay olmadığını bildiğimiz kadar, hiçbir maçın da kazanılamayacak olmadığını bilmeliyiz.

Şimdi önümüzde Kütahyaspor maçı var. Bu karşılaşma sadece futbolcuların değil, bütün Sakarya'nın maçı olmalı. Sakarya Atatürk Stadı'nın tribünleri dolmalı. Kadınıyla erkeğiyle, genciyle yaşlısıyla bütün Sakaryalılar yeşil-siyahlı formasını ve atkısını alarak tribündeki yerini almalı. Çünkü şampiyonluk sadece sahada kazanılmıyor. Şampiyonluk yolunda tribünün gücü, taraftarın inancı ve şehrin birlikteliği de büyük önem taşıyor.

Kahramanmaraş'ta 1-0 geriye düştüğümüzde bile “Bu maçı kazanacağız” diyebilen bir taraftarımız varsa, bizim de bu takıma sonuna kadar sahip çıkmamız gerekiyor. Üçte üç yaptık. Şimdi daha güçlü, daha yüksek sesle ve daha büyük bir inançla yola devam etme zamanı.

Biz inanıyoruz. Biz kenetleniyoruz. Biz Sakaryaspor'un yanındayız.

Yol uzun, mücadele zorlu ama hedef belli: Şampiyonluk!

Haydi Sakarya! Şimdi Atatürk Stadı'nı doldurma, takımının yanında olma ve bu büyük yürüyüşe omuz verme zamanı. Çünkü bu takım şampiyonluğa yürürken, Sakaryaspor yalnız yürümemeli.

Yine mevsim sonbahar,
Yar amansız katılığından
Nasıl gönlüm güller açar!
Hani yeşerecekti kuru dallarım...
Döne döne yanar, yanar ağlarım.

Bazen fikre galiptir yürek, 
Şerbete zehir çalsan, bal ederdim.
Ruhum fikrine vurgun, sabret.
Zehre zehir katsan, can ederdim.

Neydi ederi, bırak şu kaderi...
Bir aşk dediğin, ben etmedi mi?
Öyle mi bitti, sahi değil miydi? 
Bir düş saydığın, kara sevdaydı.

Taş duvarlar, kara toprak...
Ölüm yek gerçek, yalan dünyada!
Deli sevdam, kırklanır kefenin...
Zalimsin felek, zalim dünyada!

Kıymetli öğrenciler, değerli veliler ve fedakâr öğretmenler…

Bir yaz mevsiminin daha sonuna geldik. Sokakların hareketlendiği, okul çantalarının yeniden omuzlara asıldığı, sınıfların çocuk sesleriyle dolmaya başladığı günlerdeyiz. Kısacası eğitim öğretim yılı yeniden başlıyor.

Hepinize gönülden merhaba…

Her yeni eğitim yılı, aslında sadece ders zilinin çalması anlamına gelmiyor. Yeni umutlar, yeni hedefler ve yeni başlangıçlar demek. Bir çocuğun gözlerindeki heyecan, bir annenin ve babanın evladına dair hayalleri, bir öğretmenin öğrencisine dokunabilme umudu… Bütün bunlar, eğitim yılının görünmeyen ama en kıymetli tarafını oluşturuyor.

Eğitim, hayatımızın belki de en önemli yolculuğu. Çünkü insanı sadece bilgiyle donatmıyor; düşünmeyi, sorgulamayı, üretmeyi, paylaşmayı ve birlikte yaşamayı öğretiyor. Okullarımız yalnızca derslerin işlendiği binalar değil; çocuklarımızın hayaller kurduğu, arkadaşlıklar edindiği, hayata hazırlandığı ve karakterlerini şekillendirdiği önemli mekânlar.

Bu nedenle eğitim meselesine yalnızca okul, öğretmen ve öğrenci üçgeninden bakmamak gerekiyor. Bir çocuğun başarısında ailesinin desteği, öğretmeninin emeği ve yaşadığı çevrenin ona sunduğu imkânlar büyük önem taşıyor.

Hepimizin ortak amacı, çocuklarımızın kendine güvenen, bilgili, duyarlı, çalışkan ve ülkesine faydalı bireyler olarak yetişmesine katkı sunmak olmalı.

Ve elbette bütün bunları konuşurken Taraklı’yı ayrı bir yere koymak gerekiyor.

Taraklı, sahip olduğu tarihi ve kültürel değerleri, güçlü komşuluk ilişkileri ve kendine özgü mahalle kültürüyle çocuklarımızın yetişmesi açısından önemli bir şehir dokusuna sahip. Burada eğitim sadece okulun duvarları arasında kalmıyor. Büyüklerin tecrübeleri, ailelerin desteği, öğretmenlerin gayreti ve mahalle kültürünün sıcaklığı çocuklarımızın hayatına dokunuyor.

Taraklı’nın geleceğini konuşuyorsak, aslında çocuklarımızın geleceğini konuşuyoruz.

Bugün sıralarında oturan öğrencilerimiz, yarının öğretmenleri, doktorları, mühendisleri, esnafları, yöneticileri ve sanatçıları olacak. Belki de yıllar sonra

Taraklı’nın sokaklarında yürürken, bugün okula başlayan çocuklarımızın başarılarıyla gurur duyacağız.

Bu yüzden onların attığı her adım, aslında ilçemizin geleceğine atılmış bir adımdır.

Çocuklarımızın iyi bir eğitim alması kadar, iyi insanlar olarak yetişmeleri de büyük önem taşıyor. Onlara yalnızca sınavlarda başarılı olmayı değil; dürüstlüğü, sevgiyi, saygıyı, yardımlaşmayı, sorumluluk almayı ve başkalarının hayatına değer katmayı da öğretmeliyiz.

Çünkü hayat, sadece alınan diplomalardan ibaret değil. İnsan, geride bıraktığı güzel izlerle hatırlanıyor.

Bu noktada öğretmenlerimize de ayrı bir parantez açmak gerekiyor.

Çocuklarımızın hayatına yalnızca ders anlatarak değil; güzel sözleriyle, sabırlarıyla, sevgileriyle ve rehberlikleriyle dokunan tüm öğretmenlerimize gönülden teşekkür ediyoruz. Bir öğretmenin söylediği güzel bir sözün, verdiği küçük bir cesaretin ya da gösterdiği anlayışın bir öğrencinin hayatında ne kadar büyük bir etki bırakabileceğini çoğu zaman yıllar sonra anlıyoruz.

Öğretmenlik, sadece bir meslek değil; geleceğe yapılan en değerli yatırımlardan biri.

Velilerimize de büyük bir sorumluluk düşüyor. Çocuklarımızdan beklentilerimizi onların hayalleriyle dengeli hâle getirmeliyiz. Her çocuğun farklı bir yeteneği, farklı bir hayali ve farklı bir öğrenme biçimi olduğunu unutmamalıyız.

Bazen bir çocuğun aldığı yüksek nottan daha değerli olan, pes etmeden yeniden denemesidir. Bazen bir sınav başarısından daha önemli olan, arkadaşına yardım etmesidir. Bazen de küçücük bir iyilik, alınan en büyük başarı belgesinden çok daha anlamlıdır.

Yeni eğitim öğretim yılının bütün bunları hatırladığımız, çocuklarımızı sadece akademik başarılarıyla değil, kişilikleri ve hayalleriyle de desteklediğimiz bir yıl olmasını diliyorum.

Taraklı’da eğitim adına atılacak her güzel adımın, ilçemizin geleceğine katkı sağlayacağına inanıyorum. Çocuklarımızın daha iyi imkânlara kavuşması, kendilerini geliştirebilecekleri alanların çoğalması ve hayallerinin peşinden güvenle gidebilmeleri hepimizin ortak sorumluluğu.

Unutmayalım; bugün bir çocuğun elinden tutmak, yarının Taraklı’sına umut olmaktır.

Yeni eğitim öğretim yılının öğrencilerimiz, öğretmenlerimiz ve velilerimiz için sağlık, huzur, başarı ve mutluluk getirmesini diliyorum. Okula yeni başlayan minik öğrencilerimizin heyecanının, mezuniyete yaklaşan gençlerimizin umutlarıyla buluştuğu; güzel dostlukların kurulduğu, yeni şeylerin öğrenildiği ve unutulmayacak anıların biriktirildiği bir eğitim yılı olsun.

Biz de bundan sonra Taraklı’nın eğitim hayatında yaşanan gelişmeleri, öğrencilerimizin başarılarını, öğretmenlerimizin emeklerini ve ilçemizin geleceğine dair güzel hikâyeleri sizlerle paylaşmaya devam edeceğiz.

Çünkü inanıyoruz ki eğitim üzerine konuşmak, aslında geleceğimiz üzerine konuşmaktır.

Yeni bir eğitim yılının ilk günlerinde hepinize sevgi ve selamlarımı iletiyor, güzel başlangıçların hepimize umut ve mutluluk getirmesini diliyorum.

Öğrencilerimize başarı, öğretmenlerimize kolaylık, velilerimize sabır ve huzur dolu bir yıl diliyorum.

Haftaya yine bu köşede, Taraklı’nın gündeminden ve hayatın içinden başka bir yazıyla buluşmak dileğiyle…

Sağlıcakla kalın.

gül, gül, gül... gül ki güller açılsın! 
iklimler boyu baharlar yaşansın.
girdaplar, fırtınalar, alevlenir düşüncen.
gül, gül, gül... gül ki kışlar şaşırsın!

yoksa solar tüm güller, güleceksin ille.
uğrun uğrun bakıp, canım kahretme!
illakim; bir hoşum, mecnunum derdinle.
içim bileylenir coşar, meftun fikrinle!

giyindi kara gelinliğini yalnızlığın gece,
gel geceyi söndür kalbim, ektiğini biçmesen de!
şimdi uykusuzluk vakti, vursun ayazlar baharlarıma...
yalnızlığını yalnızlığıma katsan ne olurdu ya!

kördüğümüm şimdi neredesin, o demler nerede?
titrerim, isterim; açılır yediverenler bilsen gülünce...
dön gülüm yurduna, seril gurbet tenime.
viraneyim bir medet, yeter valla inletme! 

hani vazgeçilmezdim...
gülmüyor, yüzüm sensiz gülmüyor işte!
nasıl yaşarım, aklımda yangınlar bir dinle...
gölgeler oynaşır kollarımda maziyle...
yalvarırım bir el ver kadere isyan etme!

TÂLÛT KISSASI VE TOPLUMSAL DİRLİĞİN TEMELLERİ

Bakara Sûresi’nin 246, 247 ve 248. âyet-i kerîmelerinde, Hz. Mûsâ’dan sonraki dönemde İsrâiloğulları üzerinden insanlığa çok ciddî bir zihniyet ve karakter eleştirisi sunulur. Kur’ân-ı Kerîm’in bu hâdiseyi gündeme getirmesindeki asıl maksat, yalnızca geçmişte yaşanmış kronolojik bir vakayı nakletmek değil; hak mücadelesinde direnci korumayı, zorluklar karşısında sebep aramak yerine sebata sarılmayı ve meşru idareye bağlılığın ehemmiyetini ortaya koymaktır.

İman Sınavı ve Geçici Hamaset

İsrâiloğullarının ileri gelenleri peygamberlerine gelerek, "Bize bir hükümdar tayin et de Allah yolunda savaşalım" dediler. Fakat peygamberleri, "Ya üzerinize savaş farz kılınır da savaşmazsanız?" diye sorduğunda; yurtlarından çıkarıldıklarını, çoluk çocuklarından ayrı bırakıldıklarını öne sürerek kesin bir kararlılıkla mücadele edeceklerini iddia ettiler. Ne var ki imtihan kapıya dayanıp savaş farz kılındığında, pek azı müstesna, büyük çoğunluğu geri durdu. Burada sergilenen zafiyet, kuru heyecan ile hakikî imanın ayrıştığı noktadır. Toplu ve coşkulu sözler çoğu zaman aldatıcı olabilir; uzun soluklu bir hak yolculuğunda geçici hamaset hiçbir işe yaramaz. Coşkuların tecrübe edilmesi ve imanın hayatta bizzat eyleme dönüşmesi şarttır.

Liyakat ve Soy Kibri

Peygamberleri onlara Allah’ın Tâlût’u hükümdar olarak seçtiğini bildirdiğinde ise bu sefer soy ve servet kibrine kapıldılar: "O bize nasıl hükümdar olabilir? Biz hükümdarlığa ondan daha layığız, üstelik ona bolca mal da verilmemiştir" dediler. İşte Kur’ân’ın kökten reddettiği sakat zihniyet budur. İsrâiloğulları liderliği kanda, soyda ve zenginlikte ararken; ilâhî irade yönetimde tevarüsü değil liyakati esas almıştır. Nitekim âyet-i kerîmede Tâlût’un ilim ve beden gücü bakımından üstün kılındığı beyan edilir. Buradan çıkan temel prensip açıktır: Adil ve ehil bir yönetim için ilim, meşru mücadele ve savunma için ise maddî-bedenî güç zorunludur. Yönetim ilminden ve mücadele kuvvetinden yoksun olanların makam davasına kalkışması esastan sakattır.

Ahit Sandığı ve Kalbin Sükûneti

Tâlût’un meşruiyetinin ve Allah tarafından tayin edildiğinin alâmeti olarak, içinde sekîne ile Hz. Mûsâ ve Harun hanedanından kalan hatıraların (bakiyye) yer aldığı Tâbût’un (Ahit Sandığı) melekler tarafından getirilmesi gösterilmiştir. Tâbût, zâhirde tarihî bir mukaddes emanet iken; bâtında ve mecazî boyutta kalbe, ilme ve hikmete işaret eder. İsyan, korkaklık ve tefrika yüzünden huzurunu kaybetmiş bir toplumun manevî kalbinin yeniden yerine gelmesi, hakikate teslimiyetle sükûnet bulması demektir. Çünkü îmân ehline yakışan; hafiflik ve yılgınlık değil, vakâr, kararlılık ve gönül ferahlığıdır.

Ahlâkî Zaafların Deşifresi

Kur’ân-ı Kerîm’in bu kıssalarda yürüttüğü temel ameliyat, bir ırkı karalamak değil; ahlâkî zaafları ve kokuşmuş karakter yapısını deşifre etmektir. İman yalnızca kalpte hapsedilen soyut bir itikat olarak kalırsa ölür; diri kalabilmesi ancak hayatta karşılık bulmasıyla, amele ve ahlâka sirayet etmesiyle mümkündür.

Toplumsal Dirliğin Altı Temel Esası

Tüm bu âyetlerin ortaya koyduğu nizam çerçevesinde, hem ferdî huzurun hem de toplumsal dirliğin ayakta durabilmesi şu altı temel esasa bağlıdır:

1. Uyulan ve Uygulanan Din: Hayatın merkezine yerleşmiş, sadece sözde kalmayan dinamik bir inanç sistemi.
2. Etkin Yönetim: Acziyetten uzak, adaleti güçle ve liyakatle tesis eden idare.
3. Yaygın Adalet: Ayrıcalıklara kapalı, toplumun her katmanına sirayet eden hakkaniyet.
4. Genel Güvenlik: İnsanların can, mal ve haysiyet emniyetinin eksiksiz sağlanması.
5. Sürdürülebilir Varlık: Kimseye muhtaç etmeyen, üretime dayalı iktisadî zemin.
6. Daimî Umut: Ye’se ve karamsarlığa kapılmadan, ilâhî rahmete ve geleceğe güvenle bakabilme iradesi.

Maddenin esaretinden kurtulup ilâhî muradı hayatla bütünleştirebilenler, ancak bu ilkeleri idrak eden ve hayata geçiren toplumlardır.

Değerli okuyucular,

Bugün sizlerle Taraklı’nın geçmişten bugüne uzanan güzel bir değerinden, belki de çoğumuzun çocukluk anılarında ayrı bir yeri olan Taraklı Eriği’nden söz etmek istiyorum.

Taraklı ve yöresinde yıllar önce bahçelerde sıkça karşılaştığımız erik ağaçları artık ne yazık ki eskisi kadar fazla değil. Zaman içerisinde birçok bahçedeki ağaçların sökülmesiyle birlikte bu yöresel erik çeşidi de giderek azalıyor. Oysa Taraklı Eriği, sadece bir meyve değil; geçmişimizin, mutfağımızın ve geleneklerimizin de bir parçası.

Eskiden Taraklı Eriği denildiğinde kendine özgü lezzeti ve dayanıklılığıyla bilinen bir erik akla gelirdi. İç piyasada da bu isimle tanınan eriklerin kurutularak farklı bölgelere, hatta yurt dışına gönderildiği anlatılır.

Belki de en güzel taraflarından biri ise kompostodaki haliydi. Geleneksel Taraklı Eriği sıcak suya atıldığında hemen dağılmaz, çekirdeğinin etrafında toplanarak sertliğini korurdu. Bugün yetiştirilen birçok erik çeşidinde ise aynı özelliği görmek pek mümkün değil.

Şimdi ise az sayıdaki bahçede yetişen erikler, hasadın ardından tablalara seriliyor. Güneşin altında yavaş yavaş kuruyan erikler, kış hazırlıklarının da önemli bir parçası oluyor. Kimi sofralara kuru erik olarak geliyor, kimi ise tepsilerde kurutularak pestile dönüşüyor.

Aslında burada yalnızca bir meyvenin kurutulmasından söz etmiyoruz. Bir geleneğin, bir üretim biçiminin ve Taraklı’ya ait bir lezzetin yaşatılmasından söz ediyoruz.

Bugün bahçelerimizde azalmış olabilir. Ancak tamamen kaybolmasına izin vermemek bizim elimizde. Taraklı Eriği’ni tanımak, üretmek, gelecek nesillere anlatmak ve mümkün olduğunca yaşatmak, geçmişimize sahip çıkmanın da güzel bir yolu.

Belki bir gün yeniden Taraklı’nın bahçelerinde daha çok erik ağacı görür, yaz günlerinde tablalara serilen eriklerin kokusunu daha fazla hissederiz. Kim bilir, belki de çocuklarımız ve torunlarımız bu güzel lezzeti bizim anlattığımız hatıralardan değil, kendi sofralarından tanır.

Değerli okuyucular 

Bazen bir ağacın gölgesinde, bazen bir meyvenin tadında koca bir geçmiş saklıdır. Yeter ki kıymetini bilelim ve yaşatmak için elimizden geleni yapalım.

Şimdilik benden bu kadar. Güzel Taraklı’mızın geçmişinden, bugününden ve hayatımızdaki küçük ama değerli ayrıntılardan konuşmaya devam edeceğiz.

Kendinize iyi bakın, sağlıcakla kalın.

Haftaya yine görüşmek üzere…

Karşılaşmada Kerim Frei'nin 18. dakikadaki golüyle öne geçen yeşil-siyahlılar, ilk yarıyı 1-1 tamamladı. İkinci yarıda İlhan Depe ile yeniden öne geçtik. Trabzon temsilcisi 84. dakikada skoru 2-2'ye getirse de sahneye kaptan Yalçın çıktı ve attığı golle Sakaryaspor'a 3-2'lik galibiyeti getirdi.

Sezona galibiyetle başlamak güzel. Ancak şampiyonluk hedefleyen bir takım için eksiklerin de görülmesi gerekiyor. Teknik Direktör Ümit Bozkurt'un ilk maçta ortaya çıkan noksanları değerlendirerek çalışmalarını buna göre sürdüreceğine inanıyoruz.

Şimdi sıra taraftarda... Pazar akşamı saat 19.00'da Atatürk Stadı'nda Adana 01 karşısında tribünleri doldurup takımımızın yanında olmalıyız. Şampiyonluk yolunda şehir olarak kenetlenirsek Sakaryaspor'un gücüne güç katarız.

1461 Trabzon deplasmanında takımı yalnız bırakmayan cefakâr taraftarlarımızı da ayrıca kutluyorum. Bu birlik ve beraberlik, sezon boyunca Sakaryaspor'un en büyük gücü olacaktır.

** **

Filenin Sultanları'na Alkış

Filenin Sultanları, Avrupa'da bir kez daha tarih yazdı. A Millî Kadın Voleybol Takımımız, finalde İtalya'yı nefesleri kesen mücadelede 3-2 mağlup ederek üst üste ikinci kez Avrupa şampiyonu oldu.

Bu büyük başarı, yalnızca bir kupa değil; azmin, inancın ve Türk kadınının gücünün de göstergesi. 10. Avrupa şampiyonluğunu yaşayan Eda Erdem Dündar'ın, “Cumhuriyetimizin bize açtığı yolda Türk kadınının ne başarabileceğini gösterdik” sözleri, bu zaferin anlamını daha da güçlendiriyor.

Şimdi gözler 2028 Los Angeles Olimpiyatları'nda. Filenin Sultanları'nın orada da bayrağımızı gururla dalgalandıracağına ve madalya mücadelesi vereceğine inanıyoruz.

Yolunuz açık, şansınız bol olsun kızlar! Türkiye sizinle gurur duyuyor

Ölüm Korkusundan Dirilişe: İman, Onur ve Sorumluluk Bilinci

Bakara Sûresi’nin 243 ile 245. âyetleri, bizleri hayatın en temel iki gerçeğiyle yüzleştirir: İlahi takdirin işleyişi ve insanın bu akış içerisindeki sorumluluğu. Vaktiyle binlerce kişi olmalarına rağmen ölüm korkusuyla yurtlarını terk eden bir topluluğun kıssası aktarılır. Bu hadise ister tarihte birebir yaşanmış fiziki bir ölüm ve dirilme olsun, isterse savaştan ve görevden kaçarak zillete, esarete düşmüş bir kavmin manevi ölümü ve ardından uyanıp hürriyetine kavuşması olsun; neticede verilmek istenen ilahi mesaj değişmez. Korkunun ecele hiçbir faydası yoktur. Vazifeden kaçarak ölümden kurtulmanın yolu da yoktur.

Korkunun Esaretinden Onurlu Duruşa

Bir toplum ölüm ve mağlubiyet korkusuyla üzerine düşen mücadeleyi terk eder, hakkı ve adaleti savunmaktan geri durursa, kendi eliyle onurunu ve geleceğini teslim etmiş olur. İnsan için bağımsızlık ve özgürlük hayattır; esaret ve zillet ise ölümden farksızdır. Kur’an’ın bu kıssa üzerinden hedeflediği asıl gaye, inananları değerlerini korumaya hazırlamak, onları pasif ve edilgen durumdan kurtarıp onurlu duruşa çağırmaktır. Gücü ve imkânı varken meşru sorumluluktan kaçan fert ve toplumlar, korktukları akıbete daha feci bir şekilde uğrarlar.

İman Bilincinin İki Temel Unsuru: Can ve Mal ile İmtihan

Bu bilincin hayata geçirilmesinde iki temel unsur vardır: İnsan unsuru ve maddi boyut. İnsan unsurunun gereği, can korkusunu yenip Allah yolunda haksızlığa karşı durmaktır. Maddi boyut ise infak ve yardımlaşmadır. Âyette geçen karz-ı hasen (Allah’a güzel bir borç verme) ifadesi, Kur’an’ın muazzam pedagojik üslubunu yansıtır. Mülkün yegâne sahibi olan Allah, ihtiyaç sahibine veya hak davanın ikamesine harcanan malı bizzat kendisine verilmiş bir borç sayar. Allah, razı olduğu ameli işleyen kulunu adeta kendi huzurunda kabul ederek ona en büyük şeref payesini bahşeder. Yapılan hiçbir hayır zayi olmaz; Allah onu kat kat fazlasıyla karşılar. Rızkı daraltan da genişleten de O’dur; dolayısıyla fakir düşme kaygısıyla infaktan kaçmak da yersizdir.

Zaafiyetleri Aşmak ve Onur Payeleri

Muttakî, muhsin, salih ve sadık gibi vasıflar, insanın kendi bencil arzularını ve zaaflarını aşmasıyla ulaşılan birer onur payesidir. Can ve mal kaygısına hapsolan, madde dünyasında sıkışıp kalan insanın kendini aşması ve bu makamlara erişmesi mümkün değildir. Ebedilik inancını yitirenler, anlık korkuların esiri olurlar. Ölüm bir yok oluş değil, ebedi hayata irtihaldir.

Mülkiyet Zehirlenmesi ve İnfakın İyileştirici Gücü

Bugünün en büyük tehlikesi "mülkiyet zehirlenmesi"dir. Mülkiyet hırsıyla maddeye aşırı bağlanan insan, özgürlüğünü ve insanlığını kaybeder. İnfak, sadaka ve karz-ı hasen; insanı içten içe kemiren cimrilik ve haset hastalığının yegâne ilacıdır. İnfak etmek, insanın hayatında en çok kıymet verdiği şeylere başkalarını ortak etme iradesidir. Şayet bu ahlaki öz ıskalanır, ibadetler ve hükümler sadece kuru kurallara indirgenirse ameller gayesine ulaşamaz. İbadetin nihai hedefi insanı ahlaklı ve erdemli kılmaktır.

Aktif Sorumluluk ve İlahi Hesap

Kur’an, yerine göre vicdan, yerine göre ahlak, yerine göre de yasa olarak hayat ırmağına katılan canlı bir hitaptır. Gerçek mümin; sadece yaptıklarından değil, yapma imkânı varken bilerek göz ardı ettiği hususlardan da hesaba çekileceğinin idrakinde olan kimsedir. Nihayetinde hepimiz yaşadığımız hayatın hesabını vermek üzere Allah’ın huzuruna döndürüleceğiz. Kurtuluş; mazeretlerin arkasına sığınmakta değil, bu en üst derecedeki sorumluluk bilincini kuşanıp aktif bir özne olarak hayatın içinde yer almaktadır.

Sırmalandı bulutların kenarı kınasıyla güneşin
Yıkıldı gün dağların ardınca çakır dikenlerinin üstüne 
Gümüşe döndü sarı tarlalar sırtın dibinde
Kilciler şafakla uğurluyordu sığırtmaçları
Çobanlar azıkları belinde sürdüler sürüleri
Seğirttiler ekine dalan sürülerin üstüne 
Ovadaki otlar yarı pırıltılı yarı gölgeli
Bir atlı yaklaştı koval çayıra, 
Bülbül ve nal sesleri arasında gün kuşluk oldu.
Gölgeler kısaldı, eridikçe eridi ışıkla dağlar taşlar.
Altın tozu muydu, ekin tozu mu atın ardınca tozan
Gün doğdu, kurudu dili damağı harmanın
Dönerken düvenle sapların üstünde gözleri kamaştı öksüz Ali'nin 
Kırbasından içerken serin suyu aktı göğsünden harman yerine
Gün alabildiğince sardı obaların üstüne 
Ah çekti ah yanaşma Ali kaderine... yine gün doğdu hayalleri üstüne, 
Yandı kavruldu da bir türkü tutturdu garip Ali'm... 
"Ak gülüm uyanmıyor, mislere boyanmıyor
Küçücükten yar sevdim, hiç kalbim dayanmıyor..."
Uzaktan köyüne baktı, gün doğmuştu Kilciler'in üstüne...
Gün, babası gibi sarmaladı öksüz Ali'yi hiç boşluk birakmadan
Babası çok severdi, sarardı, kucaklardı Ali'yi gün gibi.
Bismillah dedi Ali, geçti başına çiftin.
Kaç gün doğdu, kaç gün böyle geçti... 
Büyüdü de destanlaştı Ali'ler, şimdi hepsi birer aslan oldu.

Bazı yerlerin tabelası vardır, bazı yerlerin ise hikâyesi…

Taraklı'da Ankara Caddesi üzerinde yıllardır hizmet veren bir kahvehane var. Bugün işletmecisi, müşterileri, hatta belki içerideki sandalyelerin bile sahipleri değişmiş olabilir ama bir şey hiç değişmedi:

Adı…

Herkes onu hâlâ “Doğru Yol Kahvesi” diye biliyor.

Yıllar önce kahvehanenin üst katında DYP Taraklı İlçe Teşkilatı'nın ilçe binası bulunuyormuş. O yıllarda kahvehane de halk arasında “Doğru Yol Kahvesi” diye anılmaya başlamış. Aradan yıllar geçti. Türkiye'nin siyasi hayatında çok şey değişti. İktidarlar değişti, siyasi partiler geldi geçti, bazıları tarihin sayfalarında kaldı.

Ama Taraklı'da “Doğru Yol” ismi kalmaya devam etti.

Bugün bir Taraklılıya,

“Doğru Yol Kahvesi nerede?”

diye sorsanız, tarif etmeye bile gerek duymaz.

Hatta bazen adres tarif etmek için kahvehanenin resmi adı bile kullanılmaz.

“Ben Doğru Yol kahvesindeyim, sen de oraya gel.”

İşte mesele tam da burada…

Bir siyasi partinin isminden doğan kahvehane adı, zaman içerisinde siyasetten tamamen bağımsız bir buluşma adresine, bir Taraklı markasına, hatta ilçenin sosyal hafızasının bir parçasına dönüşmüş.

İşletmecisi değişmiş ama adı değişmemiş.

Çünkü bazı isimler tabelada değil, insanların dilinde yaşar.

** **

Sabahın İlk Çayı, Sobanın İlk Ateşi …

Doğru Yol Kahvesi'nin sabahı da kendine özgü.

Daha birçok insan güne başlamadan, komşu esnaflardan (Odabaşı) Cemal Kızılırmak ve Naim Nalbant, kahvehanenin kapısını açıyor.

Kış aylarında soba yakılıyor.

Çay demleniyor.

Kahvehanenin içi yavaş yavaş ısınıyor.

Sonra müdavimler birer birer gelmeye başlıyor.

Kimisi gazetesini alıyor, kimisi çayını söylüyor, kimisi daha sabahın erken saatinde sohbete başlıyor.

Ve dikkat çekici bir ayrıntı var:

Bazı sandalyelerin adeta sahibi var.

Öyle ki, yıllardır aynı sandalyeye oturanlar bulunuyor.

Hatta bu alışkanlık öylesine kökleşmiş ki bazı sandalyelerin hikâyesi babadan oğula geçmiş.

Müşteriler de öyle…

Babadan oğula, dededen toruna devam eden bir kahvehane kültüründen söz ediyoruz.

Bugünün dedesi yıllar önce o kahvede oturmuş, bugün torunu aynı masada çayını içiyor.

Böyle olunca insan ister istemez düşünüyor:

Bir kahvehane sadece dört duvardan mı ibarettir?

Yoksa yıllar boyunca içinde biriken sohbetler, dostluklar, hatıralar ve insanlar mıdır onu kahvehane yapan?

Doğru Yol Kahvesi'nin hikâyesi bize ikinci cevabı veriyor.

** **

Sekiz Masa, İki Ayrı Dünya…

Kahvehanenin içerisinde toplam sekiz masa bulunuyor.

Alt bölümde daha çok günlük sohbetler hâkim.

Müşteriler birbirleriyle konuşuyor, gazetelerini okuyor, çaylarını yudumluyor.

Günün meseleleri burada masadan masaya dolaşıyor.

Üç basamaklı merdivenden yukarı, ikinci bölüme çıktığınızda ise sohbetin rengi biraz değişiyor.

Burada iş biraz daha ciddi…

Özellikle tarım ve hayvancılıkla uğraşan vatandaşların buluşma noktası adeta burası.

Kimi zaman bir hayvan alışverişi, kimi zaman tarımsal bir ürünün alım satımı, kimi zaman başka bir ticari mesele…

Taraklı'nın tarım ve hayvancılık ekonomisine dair birçok alışverişin, konuşmanın ve pazarlığın yolu bu masalardan geçiyor.

Yani Doğru Yol Kahvesi'nin bir köşesinde gazete okunup günlük meseleler konuşulurken, diğer köşesinde Taraklı'nın ticareti dönüyor.

Bir başka ifadeyle…

Kahvehane hem sosyal hayatın hem de ticaretin buluşma noktası.

** **

Siyasetin Adı Var, Siyasetin Kendisi Yok…

Belki de Doğru Yol Kahvesi'ni farklı kılan en güzel özelliklerden biri de bu.

Kahvehanenin adı geçmişten gelen siyasi bir çağrışım taşıyor.

Ama içeride siyaset yüzünden kimse kimseye kapı kapatmıyor.

Farklı siyasi görüşlerden insanlar aynı masada oturuyor.

Aynı çayı içiyor.

Aynı gazeteyi okuyor.

Aynı konuya farklı pencerelerden bakıyor.

Sabah sohbetleri bazen hararetleniyor.

Sesler biraz yükseliyor.

Fikirler birbirine çarpıyor.

Ama işin güzel tarafı şu:

Kırıcı söz söylenmiyor.

Çünkü burada insanlar birbirlerinin siyasi görüşünden önce birbirlerini tanıyor.

Komşuluk var.

Dostluk var.

Hemşehrilik var.

Yılların oluşturduğu bir güven var.

Belki de Taraklı'nın kültürünü anlatan en güzel örneklerden biri tam da bu.

** **

İkindi Namazından Sonra Kahvenin Sesi Değişiyor…

Günün her saatinin ayrı bir havası var Doğru Yol Kahvesi'nde.

Sabah saatlerinde müdavimler daha belirgin.

Öğleye doğru hareketlilik farklılaşıyor.

Ama özellikle ikindi namazından sonra kahvehanenin önü ve çevresi daha da hareketleniyor.

Sandalyeler doluyor.

Sohbetler koyulaşıyor.

Taraklı'nın insanı işinden gücünden çıktıktan sonra burada buluşuyor.

Kimi birkaç dakika oturuyor, kimi uzun uzun sohbet ediyor.

Zaten kahvehane kültürünün güzelliği de burada değil mi?

Bir çay söylersiniz…

Sonra sohbet başlar.

“Sadece beş dakika oturacağım” dersiniz, bir bakmışsınız akşam olmuş.

** **

Misafir Gelirse Masa Hazır…

Taraklı'ya yolu düşen bir misafirin Doğru Yol Kahvesi'ne uğraması da ayrı bir hikâye.

Buraya gelen yabancı değildir.

Kahvehanenin müşterileri, misafiri kendi misafirleri gibi karşılıyor.

Çay ikram ediliyor.

Sohbete dahil ediliyor.

Taraklı'nın o meşhur misafirperverliği kendiliğinden ortaya çıkıyor.

Belki de bu yüzden Doğru Yol Kahvesi, sadece kahvehaneyi kullananların değil, Taraklı'nın gönül genişliğinin de bir aynası.

Çünkü insanın gönlü genişse, masası da geniş oluyor.

Bir sandalye daha çekiliyor.

Bir bardak daha çay dolduruluyor.

Ve hiç tanımadığınız biri, birkaç dakika içerisinde sohbetin bir parçası oluveriyor.

** **

Şaban ve Fahrettin'in Sessiz Kahvehane Yönetimi…

Kahvehanenin işletmecileri Şaban ve Fahrettin Yıldırım.

Onların işletmecilik anlayışı da kahvehanenin ruhuna uygun.

Sessiz, sakin, mütevazı…

Öyle çok öne çıkmayı seven bir işletmecilik anlayışı yok.

Ama düzen yıllardır belli.

Müşteriler hangi saatte kimin ocakta olduğunu biliyor.

Hangi gün, hangi saat, hangi işletmecinin nöbetçi olduğunu herkes biliyor.

Yıllardır değişmeyen bir düzen içerisinde kahvehane kendi ritmiyle yaşamaya devam ediyor.

Belki de müşterilerin kendilerini burada bu kadar rahat hissetmesinin sebeplerinden biri de bu.

Çünkü insan alıştığı düzeni sever.

Tanıdığı yüzü sever.

Aynı sandalyeyi, aynı masayı, aynı çayın sesini sever.

** **

Bir İsimden Fazlası

Bugün DYP'nin eski günleri geride kaldı.

Türkiye'nin siyasi tarihi değişti.

Partiler değişti.

Siyasi isimler değişti.

Ama Taraklı'da “Doğru Yol” adı yaşamaya devam ediyor.

Hem de siyasetten uzak, bambaşka bir anlamla…

Artık “Doğru Yol” denildiğinde insanların aklına bir siyasi parti gelmiyor.

Bir kahvehane geliyor.

Bir adres geliyor.

Bir masa geliyor.

Bir sandalye geliyor.

Bir çay bardağının sesi geliyor.

Gazeteler geliyor.

Kışın sobası geliyor.

İkindi sonrası koyulaşan sohbetler geliyor.

Babadan oğula geçen sandalyeler, dededen toruna geçen kahve alışkanlığı geliyor.

Ve belki en önemlisi…

Taraklı geliyor.

Bazen bir yerin adı, yıllar geçtikçe anlamını değiştirir ama hafızadaki yerini kaybetmez.

Doğru Yol Kahvesi de işte böyle bir yer.

Siyaset değişmiş, zaman değişmiş, insanlar değişmiş…

Ama kahvenin adı değişmemiş.

Çünkü bazı isimleri tabela değil, halk yaşatır.

Doğru Yol Kahvesi de bugün hâlâ Taraklılıların dilinde aynı cümleyle yaşamaya devam ediyor:

“Doğru Yol kahvesindeyim, hadi sen de gel…”

Ve insanın içinden gerçekten de oraya gitmek geliyor.

Bir sandalye çekip oturmak…

Bir çay söylemek…

Ve Taraklı'nın yıllardır değişmeyen o güzel sohbetine ortak olmak…

Bu hafta da böyle olsun

Haftaya görüşmek dileğiyle hoşçakalın…

Kur’ân-ı Kerîm’in muhatabına yönelik en temel ve köklü müdahalelerinden biri, zihniyet değişikliğini sağlamak ve insanı sarsılmaz bir bilinç yenilenmesine kavuşturmaktır. Çoğu zaman bir meseleyi bilmek ile onun bilincine ermek birbirine karıştırılır. Oysa bilgi tek başına yetersizdir; bizi edilgenlikten, yılgınlıktan ve sorumsuzluktan kurtaracak olan asıl unsur "bilinç"tir. Bakara Sûresi’nin 243, 244 ve 245. âyetleri, hayat gerçeği ile ilâhî takdirin işleyişini kavratmak amacıyla zihin dünyamıza çok net bir istikamet çizer.

Ölüm Korkusu ve Kaçınılmaz Akıbet

Cenâb-ı Hak, geçmişte ölüm veya öldürülme korkusuyla yurtlarını terk eden binlerce kişilik bir topluluğu hatırlatır. İster düşman tehdidi ister bulaşıcı bir hastalık sebebiyle olsun, vazifeden ve ilâhî takdirden kaçarak ölümden kurtulmanın imkânı yoktur. Ecelsiz ölüm vuku bulmayacağı gibi, ecel geldiğinde sağlam kalelere sığınmak yahut göklere yükselmek de sonucu değiştirmez. Korkarak görevinden kaçan toplumlar, kaçtıkları akıbete çok daha feci ve zelil bir biçimde yakalanırlar. Âyette geçen "ölüm" ve "diriliş" ifadeleri; hem hakiki anlamıyla fiziki ölümü ve yeniden dirilmeyi, hem de korkaklık sebebiyle düşülen manevi esaret ve zillet halinden silkinişle gelen izzetli bir dirilişi anlatır.

Kur’ân Ölçüsünde Hakiki Hayat

Burada asıl kavramamız gereken nirengi noktası, hayat ve ölüm tanımlarımızın Kur’ân ve Sünnet ölçüleriyle ne kadar uyuştuğudur. Yaşamak; sadece nefes alıp vermek, fiziken canlı kalmak veya biyolojik bir mevcudiyetten ibaret değildir. Kur’ân’ın dirilik olarak adlandırdığı hakiki hayat; vahyin ve sünnetin ölçülerine uygun, sorumluluk bilinciyle, aktif ve dinamik bir biçimde yaşanan hayattır. Bu ölçülerden uzak kalan bir kimse, bedenen yaşıyor görünse bile manen ölü hükmündedir.

Madde Tutsaklığı ve Şimdiki Zamanın Önemi

İnsanoğlu ölümlü bir varlık olduğunu bilmesine rağmen, fıtratındaki ebedilik arzusunun ve madde dünyasına tutsak kalışının neticesinde çoğu zaman hiç ölmeyecekmiş gibi davranır. Maddeye kilitlenip maneviyatın huzur bahşeden geniş ufkunu ıskaladığında ise her türlü korkunun esiri olur. Oysa ebedilik ve yeniden doğuş muştusu, şimdinin içinde gizlidir. Şimdiki zamanı doğru değerlendiremeyen; geçmiş ile gelecek arasında bocalayıp arafta kalan insan, eylemsiz, pasif ve amaçsız bir varlığa dönüşür.

Sorumluluk Bilinci ve Emanetler

Yüce Allah bu dünyada herkese kabiliyeti ve takati nispetinde birtakım emanetler, vazifeler yüklemiştir. Hem bu dünyadaki izzetimizi hem de âhiretteki akıbetimizi belirleyecek olan ölçüt; yapmamız gerekenleri başkalarına ya da sırf kuru temennilerle kadere havale edip kenara çekilmek değil, bize tevdi edilen görevi hakkıyla yerine getirmektir. Hak yolunda mücadele etmekten geri durmamak ve gerektiğinde sahip olunan imkânları Allah rızası doğrultusunda infak edebilmek, bu bilincin zorunlu bir sonucudur.

Sonuç ve Değerlendirme

Netice itibarıyla; yaptıklarımızın hesabını vermek ve amellerimizin karşılığını eksiksizce almak üzere hepimiz O’nun huzuruna döndürüleceğiz. İlâhî rahmete ve mağfirete nail olmanın yolu; ölüm korkusuna teslim olarak vazifeden kaçmakta değil, hayat gerçeğini ilâhî takdirin işleyişiyle doğru okuyup sorumluluklarımıza sımsıkı sarılmaktadır.

Yusuf'u gördüm düşümde, cehennemdi kuyusu.
Hak yoluna düşenin olmaya bir korkusu.
Günde bahar, canda nar; benliğim de kül oldu!
Nereden baksan ziyandaydım, fenâ denizine daldım. 

Aşkın düştü gönlüme, gece kandile döndü. 
Bir “Ol” nefesi ile içimde âlem söndü.
Sonra İbrahim'i duydum atılırken ateşe;
Dedi: "Allah bize yeter", o en güzel vekile!

Ben sandığım ne varsa, adını anınca erir.
Hiçlik denilen kapıdan Hak şerbeti içilir. 
Yetiş ey Cebrail, kanı değmeye yere,
Muhammed Mustafa erdi Burak ile göğe.

Ne sözüm halim anlatır, ne nidam duyulur.
Sensin sükutumdaki sır, sensin sözümde nida, 
Kalbim secdeye varır her atışında Hû’da! 
Sensin ebedi yar, sensin yegane dava.

Ne varlık ister canım, ne yoklukta bir iz;
Sen ol yeter ey Rabbim, durulsun bu deniz.
Ne cennet ister gönül, ne Kevser, ne taht u tâc, 
Tek cemâlin tecellisi - ruhuma sonsuz ilâç.

YENİGÜN Gazetesi, kurulduğu günden bu yana Taraklı’da her kesim tarafından ilgiyle takip ediliyor. Sabahın erken saatlerinde okuyucusuna ulaşan gazetemizi Taraklı’daki kahvelerde, iş yerlerinde ve evlerde görmek bizler için büyük bir mutluluk.

YENİGÜN Gazetesi ailesinin içerisinde yer almaktan son derece mutluyum. Gazetemizde yayımlanan her haberin Taraklı’nın sesi olduğuna inanıyorum. Benim gazetecilik anlayışımda övgüler dizmekten çok, Taraklı’ya gelecek hizmetleri, yapılması gerekenleri ve eksik kalanları gündeme getirmek vardır.

Eleştirilerim hiçbir zaman kişisel değildir; tamamen hizmet odaklıdır. Yapılan güzel işleri yazmak da görevimdir, eksikleri dile getirmek de… Çünkü gazeteciliğin temelinde doğruları okuyucuya aktarmak ve yaşanılan sorunlara dikkat çekmek vardır.

Gazetecilik hayatım boyunca farklı mecralarda Taraklı’nın sesi olmaya gayret ettim. TARAKLI AJANS ve TARAKLI HABER internet sitelerinde de editörlük görevini yürüttüm. Bu platformlarda yayımlanan haberlerin de okuyucular tarafından ilgiyle takip edilmesi ve güven duyularak okunması benim için ayrı bir mutluluk kaynağı.

Bugün YENİGÜN, TARAKLI AJANS ve TARAKLI HABER gibi farklı yayın mecralarında Taraklı ile ilgili haber ve yazıların okuyucuya ulaşmasına katkı sunmak, bana aynı zamanda büyük bir sorumluluk yüklüyor. Çünkü nerede yazarsam yazayım, önceliğim Taraklı’nın doğru ve güvenilir şekilde gündeme gelmesi.

Bu vesileyle geçtiğimiz hafta başka bir gazetede benim hakkımda çok güzel düşüncelerini kaleme alan değerli doktor ve köşe yazarı Dursun Bostancı’ya da özellikle teşekkür etmek istiyorum.

Dursun Bostancı, hekimlik mesleğindeki başarısının yanı sıra kaleme aldığı köşe yazılarıyla da düşüncelerini okuyucularıyla paylaşan değerli bir isim. Geçtiğimiz hafta benim ve gazetecilik anlayışım hakkında yazdığı güzel ifadeler benim için gerçekten çok anlamlıydı.

Bir insanın yaptığı işin takdir edilmesi elbette mutluluk vericidir. Ancak Dursun Bostancı gibi başarılı bir doktorun ve köşe yazarının benim hakkımda güzel düşüncelerini kamuoyuyla paylaşması benim için ayrıca kıymetlidir.

Kendisine şahsım ve gazetecilik anlayışım hakkında dile getirdiği güzel düşünceler için gönülden teşekkür ediyorum. Yazdıkları, yıllardır sürdürdüğüm gazetecilik yolculuğunda benim için güzel bir moral ve motivasyon oldu.

Yaklaşık 40 yıla yaklaşan gazetecilik serüvenimde hayat adına çok şey öğrendim. Mesleğimde üzerimde emeği olan pek çok değerli gazeteci büyüğüm oldu. Aramızdan ayrılan gazeteci dost ve büyüklerime Allah’tan rahmet diliyorum.

Benim için gazetecilikte en güzel duygu güvenilmektir. Okuyucunun güvenini kazanmak, yıllar boyunca yazdığınız haberlerden daha kıymetli bir başarıdır. Bu nedenle bana ve yazılarıma gösterdiğiniz ilgi için her birinize ayrı ayrı teşekkür ediyorum.

YENİGÜN Gazetesi’nin internet sayfasında yayımlanan yazılarımızın yalnızca Sakarya’dan değil, Türkiye’nin dört bir yanından ve yurt dışından takip edilmesi de bizler için ayrıca gurur verici.

Bir de Dıngıldak Masamız var…

Dıngıldak Masa artık benimle ve yazılarımla özdeşleşmiş durumda. Çünkü bu masada yapılan sohbetlerde Taraklı için gerçekten çok güzel düşünceler ortaya çıkıyor. Ben ise çoğu zaman konuşmaktan ziyade dinlemeyi tercih ediyorum. Dinlediklerim, düşündüklerim ve gözlemlediklerim yazılarım için önemli bir ilham kaynağı oluyor.

Bazen bir sohbet, bazen bir okuyucu yorumu, bazen de Taraklı’nın sokaklarında karşılaştığım küçük bir ayrıntı yeni bir yazının kapısını açıyor.

Sevgili okuyucularımız;

İlginiz, desteğiniz ve seviyeli eleştirileriniz benim için başımın tacıdır. Sizlerden gelen her görüşü önemsiyor, doğru bildiğimi doğru şekilde anlatmaya devam ediyorum.

Bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da Taraklı için yazmaya, Taraklı’nın sesini duyurmaya devam edeceğim.

Bana güvenen, yazılarımı takip eden, güzel düşüncelerini paylaşan ve eleştirileriyle yol gösteren tüm okuyucularıma bir kez daha teşekkür ediyorum. Sağ olun var olun.

Haftaya tekrar birlikte olmak üzere

Taraklı’dan selamlar…

babamdan yaşlıyım, oğlumdan genç.
insan bu kadar da sınanır mı?
hangi sonbahar, hani kış!
dökülüyor birer birer,
ağaç yaprakla yıkanır mı!

yağmurumu sızımdan
kurtarabilir mi bir kantar?
öyledir yanmak;
ne fırtına, ne ateş, ne toprak...
kurtarabilirsen, kurtar!

Belki bunun sebebi, köylerinin isimlerinde,

İnsanlarının konuşmalarında,

Hayatı yaşayış biçimlerinde ,

Kendi memleketim Karabük’ten bir şeyler bulmamdır.

Taraklı,

Yalazasıyla, kendine özgü insanlarıyla,

Eski evleriyle ve hâlâ kaybolmamış mahalle kültürüyle ,

Sakarya’nın başka hiçbir yerine tam olarak benzemeyen bir ilçedir.

Fakat ne yazık ki bölgenin nimetlerinden,

Potansiyelinden ve sahip olduğu değerlerden ,

Yeterince nasiplenebildiğini söylemek kolay değildir.

Oysa Taraklı’nın en büyük zenginliği ,

Belki de taşı, toprağı, evi, sokağı değil; insanıdır.

Benim Taraklı’da tanıdığım bu insanlardan biri de İzzettin Kömürcü’dür.

İzzettin Bey esnaftır.

Fakat onu yalnızca dükkânında mal alıp satan bir esnaf olarak görmek ,

Büyük haksızlık olur. Onun asıl farkı sosyal yönündedir.

Taraklı Ajans’ta yazıları yayımlanır.

Sakarya’daki yerel basında da köşe yazıları vardır.

Taraklı’yı anlatır, Taraklı’yı yaşatır, Taraklı’yı gündemde tutar.

Ama bütün bunlardan daha önemli bir şeyi vardır İzzettin Bey’in:

Dıngıldak Masası…

Dükkânının önünde duran,

Muhtemelen ayaklarından biri hafif aksadığı için ,

Sağlam ve dengeli durmayan eski bir ahşap masa…

Bir başkası olsa belki o masayı çoktan gözden çıkarır, yenisini koyardı.

İzzettin Bey ise ona bir isim vermiş:

Dıngıldak Masa.

Ve o masa artık sıradan bir masa olmaktan çıkmış.

Taraklı’ya gelen misafirler orada ağırlanıyor.

Çaylar orada içiliyor. Sohbetler orada koyulaşıyor.

Fotoğraflar orada çekiliyor.

Sonra o fotoğraflar sosyal medyada paylaşılıyor ve

Taraklı’nın adı bir kez daha başka şehirlerde,

Başka insanların telefonlarında, bilgisayarlarında dolaşıma giriyor.

Daha da önemlisi,

Taraklı’ya gelen tanınmış insanlar da Dıngıldak Masa’nın misafiri oluyor.

O masada çay içiyor, İzzettin Bey’le sohbet ediyor, fotoğraf çektiriyorlar.

Bir düşünün…

Belki belediyelerin tanıtım bütçeleriyle hazırlanan,

Büyük organizasyonların birçoğunun ulaşamadığı insanlara,

Bir dükkânın önündeki eski bir ahşap masa ulaşıyor.

Belki profesyonel tanıtım kampanyalarının anlatamadığı Taraklı’yı,

O masa anlatıyor.

Çünkü turizm bazen büyük binalarla, ışıklı tabelalarla, pahalı projelerle değil;

Samimiyetle büyüyor.

İzzettin Kömürcü’nün yaptığı da biraz bu.

Taraklı’nın misafirini kendi misafiri gibi karşılamak…

Onu bir çayla, bir sohbetle, bir fotoğrafla ilçenin hikâyesine dâhil etmek…

Taraklı’da İzzettin Bey’i tanımayan yok denecek kadar azdır.

Fakat galiba artık mesele Taraklı ile sınırlı kalmayacak.

Bugün Dıngıldak Masa’da oturanların fotoğrafları,

Yarın daha geniş çevrelere ulaşacak.

İzzettin Bey’in adı Taraklı’nın adıyla birlikte anılacak.

Eminim, bir gün Türkiye’nin farklı şehirlerinden insanlar

Taraklı’ya geldiklerinde, “Dıngıldak Masa nerede?” diye soracak.

İşte o zaman anlayacağız ki bir ilçenin tanıtımı için,

Bazen bir insan yeter.

Bazen bir çay yeter.

Bazen de…Dört ayağı aynı hizaya gelmeyen eski bir masa.

Bir Dıngıldak Masa, birçok insanın yapamadığını yapar.

Bundan sonra, Taraklı'da,eminim ki,

(Dıngıldak Masa'ya gider) tabelaları olmalı.

Hatta o sokağa,

(Dıngıldak Masa sokağı) adı verilmeli dersek,

Kimileri haddi aşma diyebilir.

Ama Dıngıldak Masa Taraklı için 7/24 görevde dersek,

Bundan rahatsız olacak,

Ses çıkaracak kimse olmayacağından eminim.

Taraklı’da deprem hissedilmiş, büyük bir hasar yaşanmamış olsa da birçok hemşerimiz farklı illerde hayatını kaybetmiştir. Bu nedenle 17 Ağustos, Taraklı için de unutulmaması gereken acı bir tarihtir.

Sakarya Kent Meydanı’nda ve bazı ilçelerimizde anma programları düzenlenirken, bu yıl Taraklı’da deprem şehitlerimizi anmaya yönelik herhangi bir program yapılmamış olmasını üzüntüyle karşıladım. En azından ilçe mezarlığında yapılacak sade bir anma programı, hayatını kaybeden hemşerilerimizi hatırlamak ve gelecek nesillere deprem gerçeğini anlatmak adına anlamlı olurdu.

17 Ağustos’u unutmamalı, deprem gerçeğini her zaman canlı tutmalıyız. Depremde hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımızı ve hemşerilerimizi rahmet, saygı ve dualarla anıyorum. Mekânları cennet olsun.

** ** **

Ölüm Dediğin Nedir ki…

Ölüm dediğin nedir ki… Bazen hiç beklemediğin bir anda gelir ve insanın yüreğine tarifsiz bir sızı bırakır.

Önceki gün, çok sevdiğim ve kıymet verdiğim bir dost büyüğümün sürpriz bir şekilde vefat haberini aldım. Daha birkaç gün önce telefonda konuşmuş, sohbet etmiştik. Sesi, sözleri, samimiyeti hâlâ kulaklarımda.

Çok iyiliksever, sessiz, mütevazı ve mazlum bir insandı. Kimseye yük olmadan, gönül kırmadan yaşayan güzel insanlardan biriydi. İnsan bazı insanların kıymetini, onları kaybedince daha derinden anlıyor.

Ölüm gerçekten ne kadar yakın, hayat ise ne kadar kısa… Dün konuştuğumuz insanın bugün aramızda olmaması, hayatın ne kadar büyük bir emanet olduğunu bir kez daha hatırlattı bana.

Kendisine Allah’tan rahmet, ailesine ve sevenlerine sabır diliyorum. Mekânı cennet olsun. Bazı insanlar aramızdan ayrılsa da bıraktıkları güzel hatıralar ve gönüllerdeki yerleri hiç kaybolmuyor.

Hayatın bize ne getireceğini, yarının neye gebe olduğunu bilemiyoruz. Belki de bu yüzden sevdiklerimize güzel sözler söylemeyi, gönüllerini almayı ve “haftaya tekrar görüşmek dileğiyle” diyebilmeyi hiç ihmal etmemeliyiz. Çünkü bazen bir sonraki buluşma nasip olmayabiliyor.

Şimdilik köşemize burada veda edelim. Haftaya yeniden buluşmak, sağlıkla, huzurla ve güzel günlerde tekrar görüşmek dileğiyle… Rabbim hepimize sevdiklerimizle birlikte nice güzel günler nasip etsin. Kalın sağlıcakla, gönlünüzden iyilik ve güzellik hiç eksik olmasın.

kaybettiysen ışığını karanlıklarda,
ateş böceğin olmaya geldim.
bir kanadımda sema, öbüründe derya,
senin için alev alev yanmaya geldim. 

özlüyorsan çocukluğunu, sevindir bir çocuğu. 
içimde bin bayramın muştusu ve coşkusu!
çicek oldum, şeker oldum, çocuk oldum, bal oldum.
kucaklayıp derdini bayram etmeye geldim. 

alnımda mahşerin; boyun eğdim kadere.
beni senle, seni benle, yalnız bir nefesle
kurşun gibi, gül gibi, aşk gibi, mavzer gibi
yakıp da yüreğinden vurmaya geldim. 

taş olsa dayanamaz bölünürdü ikiye.
burçları girdaptan, kezzaptan sarp kaleye, 
geçtim bin badireden ille sen diye diye 
gündüzümü gecene katmaya geldim. 

geldim bin yıl öteden, bir bilinmez heceden;
vurgun yedim niceden, felekten ve eceden!
ümidimi kaybedip buldum da ebeden,
ümitsizliğin içinden umut olmaya geldim. 

aşkı olmayanın imanı olmaz diye,
aşk sancağını dikip gönül kafesime,
kulak astım tüm olmazların sesine,
yoluna yoldaş olmaya geldim. 

Bazı sohbetlerin nerede başladığını, nasıl olup da nerelere uzandığını kestirmek mümkün değildir.

Bizim de dostlarla bir araya gelip Dıngıldak Masa etrafında yaptığımız sohbetler işte biraz böyle…

Bir bakarsınız günlük hayattan konuşuyoruz, bir bakarsınız Taraklı'nın eski evlerinden, sokaklarından, geleneklerinden söz etmeye başlamışız. Çaylar tazelenirken konu bir kapı tokmağına, oradan tahta kaşıklara, sonra da yıllar önce yaşanmış bir hatıraya uzanıyor.

Aslında farkında olmadan küçük bir “Taraklı sohbet meclisi” kuruyoruz.

Geçtiğimiz gün yine böyle bir sohbet sırasında kapı tokmaklarından söz açıldı. “Eskiden kapıların iki tokmağı varmış, biri kalın, biri ince ses çıkarırmış. Acaba neden?” diye başlayan sohbet, bizi Osmanlı döneminin yaşam biçimine, mahremiyet anlayışına ve nezaketine kadar götürdü.

Derken konu tahta kaşıklara geldi.

Yazın hazırlanan, beziryağı ve çamsakızıyla yağlanan, kışın zımparalanıp yeşile, kırmızıya, yaldıza boyanan o güzelim kaşıklar…

Bir süre sonra masada herkesin söylediği ortak bir söz vardı:

“Biz bunları biliyoruz ama acaba bizden sonra kim bilecek?”

İşte o anda anladım ki, bazen bir yerin geçmişini anlamak için büyük yapılara, uzun tarih kitaplarına bakmaya gerek yok.

Bir kapının üzerindeki tokmak, eski bir evin ahşap detayı ya da mutfakta kullanılan tahta bir kaşık bile bize geçmişten çok şey anlatabilir.

Ve belki de bizim Dıngıldak Masa sohbetlerinin en güzel tarafı burada…

Masanın üzerinde çaylar, kahveler, ikramlar; havada türlü türlü fikirler dolaşırken, konu dönüp dolaşıp Taraklı'nın geçmişine geliyor. Biz de bazen farkında olmadan geçmişin kapısını aralıyoruz.

Taraklı işte böyle bir yer…

Sokaklarında yürürken yalnızca eski evleri görmezsiniz. Aslında geçmişten bugüne uzanan bir kültürün izleriyle karşılaşırsınız. Bir kapı tokmağında zarafeti, bir tahta kaşıkta emeği, bir evin ahşap süslemesinde ise Osmanlı’dan günümüze taşınan inceliği bulursunuz. Belki de bu yüzden,Dıngıldak Masa’da başlayan o küçük sohbetleri yazıya dökmek istedim.

Çünkü bazı sohbetler masada kalmamalı.

Bazı hikâyeler anlatılmalı, hatırlanmalı ve gelecek kuşaklara bırakılmalı.

Şimdi gelin, o sohbetten kalan iki küçük ama çok anlamlı ayrıntıya birlikte bakalım:

“Bir kapının iki ayrı sesi”

Osmanlı döneminde kapı tokmakları yalnızca kapıyı çalmak için kullanılan basit bir araç değildi. Bugün bize küçük bir ayrıntı gibi görünen bu tokmaklarda bile ince bir düşünce ve toplumsal hayatın zarif bir düzeni vardı.

Eski evlerin kapılarında çoğunlukla iki tokmak bulunurdu. Sağ tarafta, bazen biraz daha yukarıda bulunan tokmak daha kalın ve tok bir ses çıkarırdı. Bu tokmağı erkek misafirler kullanırdı. Ev halkı da kapıda bir erkeğin bulunduğunu bu sesten anlardı.

Diğer tokmak ise sol tarafta, biraz daha aşağıda yer alır ve daha süslü olurdu. Çıkardığı ses de daha ince ve tizdi. Bu tokmağı kadın misafirler kullanırdı.

Düşünün sevgili okurlar…

Bugün bir kapının ziline basıyoruz ve içeride kim var, dışarıda kim bekliyor, bunu ancak kapı açıldığında anlıyoruz. Oysa geçmişte kapının tokmağından bile misafirin kim olduğu anlaşılabiliyordu.

Üstelik bu uygulama hem misafir hem de ev sahibi için büyük bir kolaylık sağlıyordu. Evdeki hanım, gelen kişinin erkek olduğunu biliyor ve ona göre kapıyı açıyordu. Küçücük bir ayrıntı gibi görünse de aslında dönemin yaşam biçimini, mahremiyet anlayışını ve nezaketini anlatan önemli bir kültürel ayrıntıydı.

Bugün Taraklı sokaklarında dolaşırken bu kapı tokmaklarına rastlamak mümkün.

Bir an durup o tokmaklara bakmanızı isterim.

Belki de yıllar önce o tokmağın çıkardığı sesi hayal ederek…

Kim bilir, kaç kişi o kapının önünde bekledi? Kaç misafir o tokmağa dokundu? Kaç ev sahibi o sesi duyup kapıya yöneldi?

Bazen tarih, işte böyle sessiz ayrıntıların içinde yaşamaya devam ediyor.

“Bir tahta kaşığın emeği”

Dingildak Masa'daki sohbetimizin bir başka durağı da tahta kaşıklardı.

Taraklı'nın geçmişten taşıdığı güzelliklerden biri de tahta kaşıklar…

Tahta kaşık denildiğinde çoğumuzun aklına mutfak gelir. Fakat geçmişte bu kaşıklar yalnızca yemek yemek için kullanılan bir eşya değildi. El emeğinin, sabrın ve ustalığın da bir göstergesiydi.

Kaşık yapımında yaz aylarının ayrı bir yeri vardı.

Yaz aylarında hazırlanan kaşıklar, beziryağı ve çamsakızı karışımıyla yağlanırdı. Bu işlem, kaşığın daha sonra yapılacak boyama işlemine hazırlanmasının önemli aşamalarından biriydi. Yaz boyunca hazırlanan kaşıklar, kış aylarında yeniden ele alınır ve boyanırdı.

Önce kaşıklar güzelce zımparalanır, ardından yeşil, kırmızı veya yaldızlı boyalarla süslenirdi.

Şimdi bunları okurken belki gözünüzün önüne rengârenk tahta kaşıklar geliyor.

Yeşiliyle, kırmızısıyla, yaldızıyla…

Her birinde ustasının emeği, sabrı ve zevki bulunan kaşıklar…

Fakat bugün Taraklı'da bu gelenek giderek kayboluyor. Artık boyalı kaşık yapan ustaların kalmadığını söylemek mümkün.

İşte insanı en çok düşündüren taraf da bu.

Bir zamanlar günlük hayatın doğal bir parçası olan bir zanaat, bugün hatıralarımızın arasında yerini almaya hazırlanıyor.

“Geçmişi sadece seyretmeyelim”

Taraklı'nın değeri biraz da burada yatıyor.

Bu güzel ilçeyi yalnızca tarihi evleriyle, sokaklarıyla veya turistik güzellikleriyle değerlendirmemek gerekiyor. Taraklı, Osmanlı kültüründen günümüze ulaşan yaşam biçimlerini, el sanatlarını, gelenekleri ve ince düşünceleri de yaşatıyor.

Bir kapı tokmağı bize geçmişteki mahremiyet anlayışını anlatıyor.

Bir tahta kaşık, ustalığın ve el emeğinin hikâyesini fısıldıyor.

Eski bir ev, aile hayatından izler taşıyor.

Bütün bunlar aslında Taraklı'nın yaşayan bir tarih olduğunu gösteriyor.

Ama yaşayan kültürün yaşaması için onu hatırlamak yetmiyor. Anlatmak, sahip çıkmak ve gelecek kuşaklara aktarmak gerekiyor.

Belki bugün Taraklı'da boyalı kaşık yapan bir usta bulamıyoruz. Fakat o kaşığın nasıl yapıldığını bilen son ustaların hikâyelerini kayıt altına alabilir, eski kaşıkları koruyabilir, gençlerimize bu zanaatı yeniden öğretebiliriz.

Çünkü kültür, yalnızca geçmişte kalmış güzel bir hatıra değildir.

Kültür, yaşatıldığı sürece geleceğe taşınan bir emanettir.

Sevgili okurlar,

Belki bir sonraki Dıngıldak Masa sohbetimizde yine Taraklı'nın başka bir hikâyesi çıkacak karşımıza. Belki bir eski eşya, belki unutulmuş bir gelenek, unutulmuş lezzetler belki de yıllardır kimsenin sormadığı bir soru bizi geçmişin başka bir kapısına götürecek.

Siz de önümüzdeki günlerde Taraklı sokaklarında yürürken biraz daha dikkatli bakın.

Belki daha önce defalarca gördüğünüz bir kapı tokmağı bu kez size başka bir hikâye anlatır.

Belki eski bir evin penceresinde, bir ahşap süslemede veya unutulmuş bir eşyanın üzerinde geçmişten kalan başka bir iz görürsünüz.

Biz de bu köşede, Taraklı'nın sokaklarında, evlerinde, geleneklerinde ve hatıralarında saklı kalan hikâyelerin peşinden gitmeye devam edeceğiz.

Hem kim bilir…

 Yine Dıngıldak Masa etrafında oturur, çaylarımızı yudumlarken Taraklı'nın başka bir unutulmuş hikâyesini konuşmaya başlarız.

Çünkü bazen bir sohbet, bir yazının başlangıcıdır.

Bazen de bir yazı, geçmişe açılan bir kapının tokmağı…

Şimdilik hoşça kalın.

Taraklı'nın geçmişine birlikte bakmaya, bugününü birlikte anlamaya devam edeceğiz.

Haftaya yine bu köşede, yine Taraklı'nın güzel bir hikâyesinde buluşmak dileğiyle…

Sağlıcakla kalın, sevgili okurlar.

Büyük ceza yalnızlık;
insanın kendi sesine mahkûm olması.
Daha büyük ceza hücre değil,
kendi karanlığına tutsak kalması.

Ayrı düşsen eşinden, 
yerinden, yurdundan...
Sanma yalnızlığın kader,
kurtul fikir hücrenden.

Dertler gelse dert üstüne,
yıkılıp yıkılıp sınansan bile 
ümidini kaybetme.
En hayırlı yollar hep dikenlidir.

Çevir yüzünü Rahmân'a.
Sarıl sımsıkı duaya, 
sana şah damarından yakın,
olmazları olduran Var.

Yer gök O'nun emriyle.
Ey gönül isyan etme.
Samimiyetle iste.
"Ol!" emriyle tüm hükümleri çözen Var.

Kâinatları aşan azametini,
kırılmış kalplere sığdıran; 
sana senden yakın Rabbin var.

Dünya ümitsizliğin kapısı değildir.
Her gecenin bağrında sabah;
her yaranın içinde şifa,
her imtihanın ardında çıkış var.

Rahmeti gazabını aşan Allah var.
Sakın şüphe etme.
Var üstüne Var.

Editör Notu:

Bu yazı, Kurucumuz Merhum M. Ali Çınar'ın vefatının 5. yılında, kendisnin 15 Temmuz 1991 yılında kaleme aldığı notlarındandır. Unutulmamalıdır ki, bu metin vefatından yaklaşık 35 yıl önce el yazısı ile not alınmış, düzenlenmemiş ilk nüsha halleridir. Bundan dolayı yazım yanlışları ve cümle düşüklükleri olağandır. Ayrıca o dönemdeki görüşlerinin nihailiği hakkında fikir vermemelidir.

Allah'dan rahmet dileriz. Mekânı cennet olsun.
El-Fatiha
 

İnsanlık İçin Kurulan Tuzaklar

Günümüzde dünyada oynanan ve en çok oynayan siyonizmin ve bunun destekçisi olan başta ABD'nin uyguladığı bir formül var. Dünya üzerinde bulunan insan topluluklarının bir arada yaşama arzuları doğan insanların (toplulukların) sunduğu bir reçete var. İslam dışı olması şart, biraz da demokrasi bulaşığı oldu mu, devamlı destekçisi gibi görünerek devamlı sömürdüğü ülkeler oluşmuştur. Bunların değişmesi ABD'nin menfaatinin yok olmasıdır. Menfaatlanarak devamlı başkalarının sırtından geçinen ve asalak olarak yaşamayı amaç bilen ABD engelin nereden doğacağını da iyi sezmiştir. Bugünkü insanlık bunun farkına varamamış insanlık adına insanlığı sömüren ABD'yi tanıyamamıştır. Çünkü ABD kendisinin tanınmasına sebep olarak formülü devamlı bozmuş ve elinden ne geldiyse foyasının ortaya çıkmaması için harcamış ve harcamaktadır. Formül açıktır. ABD de açık oynuyor aslında, ama insanlık onun ağına düştüğü için ona yem olurken kurtuluşu onun ağında üç beş gün fazla yaşamakta bulmaktadır.

Kurtuluş çok açıktır. Ve ABD'nin oyununu bozan bir tek reçete vardır. O da insanlığın kurtuluşuna sebep olan İslam dininin ölçüleridir. İşte ABD'nin hiçbir planının sökmeyeceği hepsinin aynı anda suya düşeceği daha doğrusu pili biteceği plandır bu. O planın uygulanması şeytanın da işine gelmemektedir. Şeytanla dost olan ABD onun işbirlikçisidir.

Sömürünün yıkılması dilinin tutulması yakındır. İnsanlık gerçek reçetenin peşindedir. O reçete Kur'andır. İnsanlık bu ilahi ölçüye sarılacak şeytan ve işbirlikçilerin formülü bozulacaktır. Gerçek yüzleri ortaya çıkacaktır.

Gökyüzüne baktığımızda aslında hepimizin ortak bir merak duygusunu paylaştığını fark ederiz. Çocukluğumuzdan beri yıldızlara, Ay'a ve sonsuz gibi görünen evrene duyduğumuz ilgi hiçbir zaman tamamen kaybolmaz. Belki de bu yüzden astronomi, insanlığın en eski ve en evrensel meraklarından biridir.

Geçtiğimiz hafta Taraklı ilçemizin eşsiz doğal güzelliklerinden biri olan Karagöl Yaylası'nda gerçekleştirilen Marmara Gözlem Etkinliği (MAGET), yalnızca bilimsel bir organizasyon olmanın ötesinde; bilimi, doğayı ve insanları aynı gökyüzü altında buluşturan anlamlı bir etkinlik olarak hafızalarda yer etti.

Değerli okuyucular,

Karagöl Yaylası'nın büyüleyici atmosferinde düzenlenen etkinlikte yaklaşık 200 katılımcı çadırlarını kurarak birkaç gün boyunca hem doğayla iç içe vakit geçirdi hem de gökyüzünün sırlarını keşfetme fırsatı buldu. Bilimle iç içe geçen bu buluşma, geleceğe dair umut veren güzel bir tablo ortaya koydu.

Etkinlik süresince profesyonel teleskoplarla gündüz Güneş, gece ise Ay, yıldızlar ve diğer gök cisimleri gözlemlendi. Bunun yanı sıra astronomi konferansları, uzay temalı söyleşiler, uygulamalı eğitimler, atölye çalışmaları ve ailelerin çocuklarıyla birlikte katılabileceği çeşitli etkinlikler gerçekleştirildi. Böylece katılımcılar sadece bilgi edinmekle kalmadı; bilimi yaşayarak öğrenmenin keyfini de yaşadı.

Kıymetli okuyucular,

Bu tür organizasyonların en önemli yönü, bilimi sınıf ortamının dışına taşımasıdır. Üniversitelerin akademisyenleri ile astronomi topluluklarının gönüllü katkıları sayesinde özellikle çocuklar ve gençler bilimle doğrudan temas kurabiliyor. Belki de teleskoptan ilk kez Satürn'ün halkalarını gören bir çocuk, gelecekte bir astronom, mühendis ya da uzay bilimcisi olmanın hayalini kuracaktır.

Karagöl Yaylası'nın ışık kirliliğinin oldukça düşük olduğu bölgelerden biri olması da etkinlik için büyük bir avantaj sağlıyor. Aynı zamanda ulaşım açısından erişilebilir konumda bulunması, ilerleyen yıllarda daha geniş katılımlı gözlem etkinliklerinin düzenlenmesine imkân sunuyor. Bu tür organizasyonlar yalnızca bilim kültürüne katkı sağlamakla kalmıyor; bölgenin tanıtımına, doğa turizmine ve yerel ekonomiye de önemli değer katıyor.

Değerli okuyucular,

Etkinlikte özellikle üzerinde durulan konulardan biri de astronomi ile astrolojinin birbirinden tamamen farklı alanlar olduğuydu. Günümüzde sosyal medyada dolaşan bilgi kirliliği nedeniyle bu iki kavram sıklıkla karıştırılıyor. Oysa astronomi gözleme, araştırmaya ve bilimsel verilere dayanırken; astroloji bilimsel yöntemlerle doğrulanmış bir disiplin değildir. Bu nedenle çocuklarımızın ve gençlerimizin doğru bilgiyle buluşması, sorgulayan ve araştıran bireyler olarak yetişmeleri büyük önem taşıyor.

Türkiye'nin birçok ilinde gönüllü olarak astronomi eğitimleri veren ekiplerin hiçbir maddi beklenti olmadan bilgi ve deneyimlerini paylaşmaları ise ayrıca takdire değer bir davranıştır. Çünkü bilgi paylaşıldıkça çoğalır; bilim ise toplumun her kesimine ulaştığında gerçek anlamda gelişir.

Kıymetli okuyucular,

Bugün gelişmiş ülkeler uzay teknolojilerine milyarlarca dolarlık yatırımlar yaparken, bizim çocuklarımızın da gökyüzüne merakla bakmalarını sağlayacak her etkinlik, geleceğe yapılan değerli bir yatırımdır. Bugün teleskobun başında heyecanla gökyüzünü izleyen bir çocuk, yarının başarılı astronomu, uzay mühendisi ya da bilim insanı olabilir.

Sakarya'nın böylesine anlamlı organizasyonlarla anılması ve bilim alanındaki çalışmalarıyla adından söz ettirmesi hepimiz adına gurur vericidir. Bilimin ışığında yetişen nesiller, ülkemizin geleceğini daha güçlü inşa edecektir.

Bu vesileyle, Sakarya İpekyolu Kültür ve Dayanışma Derneği öncülüğünde, Sakarya Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (SUBÜ) iş birliğiyle gerçekleştirilen Marmara Gözlem Etkinliği'nin düzenlenmesinde emeği geçen dernek yöneticilerine, akademisyenlere, gönüllülere, destek veren kurumlara ve katkı sunan herkese teşekkür ediyor; bu değerli organizasyonun önümüzdeki yıllarda daha geniş katılımla geleneksel hale gelmesini temenni ediyoruz.

Gökyüzüne bakmayı, merak etmeyi ve öğrenmeyi hiçbir zaman bırakmayalım.

Hoşça kalın, sağlık ve esenlik dileklerimle…

Gideceksen eğer,
kıskanırım hayalimi de.
Ya hiç ayrılmayalım,
ya beni büsbütün unut. 

Utanırım bir an olsun,
ümitsizliğine düşmekten.
Ya sevindir şu gönlümü,
ya ebeden uyut. 

Lamı cimi yok; 
sen can, ben vücut!
Her biçimde içimdesin,
kırmızımda, gülümdesin.
Her sözün son hükmündesin. 

Sorma sensiz zamanları;
memat gibi kerahat vakti.
Bu can nasıl üzülmesin!
Ya bu kaderin benimle inadı,
saklar mı harabemi ipek kaftanı,
ya gel, arzum gülümsesin. 

Değerli Okuyucular;

Bazı yerler vardır; sadece bir coğrafya parçası değildir. İçinde çocukluğumuzun izleri, sevdiklerimizle geçirdiğimiz güzel anlar ve huzur bulduğumuz anılar saklıdır. Taraklı'nın göz bebeği Karagöl Yaylası da hepimiz için böyle özel bir yerdir. İşte bu yüzden bugün sizlerle, hepimizi yakından ilgilendiren ve biraz da vicdan muhasebesi yapmamızı gerektiren bir konuyu paylaşmak istiyorum.

Taraklı'nın göz bebeği Karagöl Yaylası, yaz aylarının gelmesiyle birlikte binlerce insanı ağırlıyor. Cuma günleri kurulan pazar, mevlütler, düğün cemiyetleri, piknikler ve çeşitli etkinlikler yaylaya ayrı bir hareket katıyor. İnsanların doğayla buluştuğu, temiz havanın ve eşsiz güzelliğin tadını çıkardığı bu cennet köşe, ne yazık ki gün sonunda bambaşka bir görüntüye teslim oluyor.

Eğlence bitiyor, insanlar evlerine dönüyor; geride ise plastik şişeler, naylon poşetler, yiyecek ambalajları, koli parçaları, cam şişeler ve türlü türlü atıklar kalıyor. Doğanın sessizliği, çöplerin oluşturduğu utanç verici görüntüyle bozuluyor.

Üstelik bu manzara yeni değil.

Yıllardır aynı konuyu konuşuyor, aynı çağrıları yapıyor, aynı fotoğrafları görüyoruz. Her yaz "Bu kez farklı olur mu?" diye umut ediyoruz. Ama ne yazık ki değişen fazla bir şey olmuyor.

Özellikle cuma günleri yaylada tezgâh açan bazı satıcılar, satışlarını tamamladıktan sonra arkalarına dönüp bakmadan ayrılıyor. Oysa kazanç elde edilen bir yerde çevreye karşı sorumluluk da taşımak gerekir. Tezgâhını toplarken arkasında bıraktığı çöpleri de toplamak, kimseye ağır gelmemelidir.

Vatandaş cephesinde de durum çok farklı değil. Piknik yapılıyor, mangallar yakılıyor, sofralar kuruluyor. Gün boyu doğanın tadı çıkarılıyor. Ancak dönüş vakti geldiğinde çöpler çoğu zaman toplandığı yere değil, oturulan noktaya bırakılıyor. Sanki ertesi gün oraya başka insanlar gelmeyecekmiş, sanki o yayla bir daha hiç kullanılmayacakmış gibi...

Belediyenin de emek verdiğini inkâr etmek haksızlık olur. Şenlik alanlarına çöp konteynerleri yerleştiriliyor, çöp kutularının sayısı artırılıyor, temizlik ekipleri düzenli olarak çalışma yapıyor. Fakat vatandaşın sorumluluk bilinci oluşmadıkça, ne kadar konteyner koyarsanız koyun sonuç değişmiyor. Çünkü sorun çöp kutusunun yetersizliği değil, çevre bilincinin eksikliğidir.

Bu kirliliğin bedelini ise en çok doğa ödüyor.

Yaylada otlayan hayvanlar cam kırıkları nedeniyle yaralanıyor, plastik atıkları yiyerek hastalanıyor. Toprak kirleniyor, su kaynakları zarar görüyor. Birkaç saatlik keyfin ardından geriye yıllarca silinmeyecek izler kalıyor.

Aslında mesele yalnızca çevre temizliği değildir.

Mesele, çocuklarımıza nasıl bir dünya bırakacağımızdır.

Bugün yere attığımız bir pet şişe belki yüzlerce yıl doğada kalacak. Bir cam kırığı, aylar sonra o bölgede gezen bir çocuğun ya da bir hayvanın canını yakacak. Yani attığımız her çöp, geleceğe bırakılmış kötü bir izdir.

Toplum olarak çevre konusunda hâlâ istediğimiz bilinç seviyesine ulaşamadığımız ortada. Cuma camisinden sürekli anonslarla uyarılar kaçınılmaz hâle geliyor.Unutmayalım; doğa bize miras değil, gelecek nesillerden emanet. Bu emaneti korumak hepimizin ortak sorumluluğu. Dilerim bir gün Karagöl Yaylası'nı konuşurken geride bırakılan çöpleri değil, örnek gösterilen çevre duyarlılığını konuşuruz.

Haftaya yine bambaşka bir konuda, yeni bir köşe yazısında buluşmak dileğiyle… Sağlıcakla kalın.

Mutlu sonum olma, sonsuzum ol; 
incitmesin zaman sevgimizi.
Düşsün eskiyen takvimler omuzlarımızdan,
günlerin olur olmazlarıyla 
eksiltmeyelim birbirimizi. 

Akmasın kum saatleri,
yelkovanlar yorulsun avuçlarımızda. 
Bırakalım dönsün dünya; 
biz hep kendi mevsimimizde kalalım.

Mutlu sonum olma, sonsuzum ol. 
Son sözümde ve sükutumda, 
zamana başkaldıran anlamlarım ol. 

Anlarımız asırlara bedel.
İlk bakışın, 
hala kalbimin en yeni zamanı.

Yıllandıkça güzelleşelim, 
uğruna yorulduklarımıza değsin.
Kırdığı yerden de okşasın hayat bizi.

Bir gülüşün yeter bana;
açılır ayaz vurmuş baharlarım.
Çünkü sen, zamanın dokunmaya
kıyamadığı en güzel anlamsın. 

Anlasana. 

Hacı Bayram-ı Veli, 14. ve 15. yüzyıllarda Anadolu’da yaşamış büyük bir Türk mutasavvıfı ve Bayramiyye tarikatının kurucusudur. Akşemseddin ve Ömer Sıkkini'nin mürşidi yani hocasıdır.

Akşemseddin Fatih Sultan Mehmet in hocasıdır. Türbesi Göynük tedir. 

Ömer Sıkkini yani Bıçakçı Ömer dede "Hacı Bayram Veli öldükten sonra onun hırkasını giyen ve hocası gibi saray işlerine karışmayı tercih etmeyen bir mutasavvıftır. 
(Hacı Bayram ı Veli, Fatih in babası Sultan II. Murat tarafından Edirne sarayına çağırılmış ve kendisine hayran olan II. Murat tarafından yapılan; Edirne de sarayda kalması teklifini kabul etmeyip Ankaraya dönmüştür )

Rivayete göre : Akşemseddin bir gün Bıçakçı Ömer Dede den kendi sohbetine katılmasını (biat etmesini) ve Hacı Bayram Velinin hırkasını da kendisine getirip teslim etmesini ister. (Ne de olsa Fatih in hocasıdır.) 
Rivayet bu ya; 
Buna içerleyen Ömer Sıkkini de mescidinin önüne bir ateş yaktırır ve bakalım marifet hırkadamıymış diyerek hırkasıyla beraber ateşin içine girer. Hırka alevlenip yanar ama Ömer dede atesten hiç etkilenmeden çıkar. Bu da o dönemin bir meydan okuması ve yolların ayrılmasıdır.
Ömer Dede bundan sonra sıradan insanlar gibi hırkasız tacsız gezmiş, İbadetlerini dahi gizli yapmış, sıradan bir bıçakçı gibi yaşamış , bunlardan ve hırkayı yakmasından dolayı zaman zaman çok kınanmıştır. Bu nedenle de ona ve onun yolundan gidenlere kınanmışlar yani MELAMİLER denmistir. 

İste O MELAMET HIRKASI bu yanan hırkadır 

Yani nir nev i görünmeyen ve ateşten olan gömlektir. 

Melami Bıçakçı Ömer Dede Göynükte türbesinde yatmaktadır ama Akşemseddin kadar çok bilinmez.. 

O Hırkanın ilk ve asıl sahibi ise ;
23 Nisan 1920 Cuma günü Türkiye Büyük Millet Meclisi açılmadan önce, Mustafa Kemal Atatürk, milletvekilleri ve askeri erkan hep birlikte cuma namazını kıldıkları;
24 Temmuz 2026 da Özgür Özel ve çevresindekilerin de Cuma namazı kıldığı camiye adını vermiş olan, 
büyük mutasavvıf da Hacı Bayram-ı Veli dir. 

Kul Nesîmî'ye ait meşhur BEN MELAMET HIRKASINI KENDİM GİYDİM KİME NE? dizelerindeki Melamet hırkasının hikayesi aslında böyle derinlerdedir.

Yeni Parti'ye gönül veren arkadaşlar, dostlar da kırılmasınlar; parti yönetimine iletsinler. Büyük ihtimalle söyleyeceklerimi belki de birileri çoktan da söylemiştir..

Özverisiz Siyaset Anlayışı

Bir yurttaş, bir vatandaş olarak isterim ki, devleti yönetmeye aday olan kişiler (kurumlar demiyorum) biraz özverili olsunlar bari. Şahsen Özgür Özel Bey ile karşılaşırsam ona "Özgür Bey, konuşurken zıplayıp durmayın. Onun bir taktiği var, ayakları kımıldatmadan dizlerden ve belden hareket edilir" derim. Ama bu benim çok şahsi görüşüm, vatanı milleti devleti ilgilendiren bir konu değil. İlgilendiren konu ne mi?

Özverisiz insanlardan bir şey beklemeyin, hatta bir kenara itin gitsinler. Ben olsam utanırım, yüzüm olmaz. Logo yapmışlar. Daha doğrusu yapmamışlar. Netflix'in logosunu çakmışlar. Ya kardeşim, ülkeyi yönetmek istiyorsunuz, daha partiniz için logo düşünmüyorsunuz. Derseniz ki "İşimiz logo değil, devlet, millet, vatan..." Parmağımı uzatır, duraklarınızın üzerine koyar, "Şşşş" diye nazikçe sustururum. Neden mi? Açtım parti programını okudum. Huyumdur, Parti programlarını okurum, Resmî Gazete'yi takip ederim falan.

Parti Programlarının Sığlığı

Hayatımda okuduğum en boş ve en dandik parti programı. Bir partinin programı 3-5 günlük güncel meseleler olur mu ya? Parti programı gazete yayınlansın diye gönderilmiş bülten gibi olur mu ya? Gündem meseleleri yaz geç, sağa sola göz kırp..

Parti programına bir cümle yazsalardı. Deselerdi ki: "Adı konmuş ama doğru düzgün uygulanmayan her şeyin düzgün bir şekilde uygulanmasını sağlayacağız" o 41 sayfadan daha değerli olurdu. Allah aşkına... Çapsızlık bu kadar olur. Bakın, programda şöyle bir şey yazılmış mesela: "Bütçe hakkı güvence altına alınacak, bütçe Meclis’te yapılacaktır. Bütçe süreçlerine yurttaşların katılımı sağlanacaktır." Çıldırmamak elde değil. Partileri falan bir kenara koyalım, vatandaşların da çoğu bilmez belki ama normal. Yahu, 91 Milletvekilinden hiçbiri mi okumadı programı? Değil bu 91 vekil, TBMM'deki kaç vekil acaba TBMM sitesi üzerinden bütün vatandaşların kanun teklifi bile verebileceğini, bunları oylayabileceğini, katılımcı demokrasinin aslında var olduğunu biliyor?

Memleket Hepimizin

Dostlar, insan bazen çıldırıyor. Yeni Parti hayırlı olsun; hayırlı olsun ama gerçekten hayırlı olsun ya. Bu bilinçsizlikle, önünü arkasını görmeyen bir ekipten ne kadar hayır çıkar bilmiyorum.

Tekrar dediğim gibi, gönül veren arkadaşlar kırılmasınlar. Şimdiye kadar hiçbir partiyi burada yazıp övmedim, yermedim. Gazetecilik hayatımda ilk defa ulusal siyaset hakkında yazıyorum, o da işte bu yazı. O yüzden parti yönetimine ulaşabilecek kişiler varsa ulaşsınlar. Memleket hepimizin, o halde bu memleketteki her şey iyi olmalı. Hükümet iyi olmalı, muhalefet iyi olmalı. Yapılan şey adam gibi yapılmalı.

Şahsi görüşüm şu: Resmen vatandaşla dalga geçmişler. Haklarını da vereyim; yapay zeka ile yazılmışa benzemiyor en azından.

Gazetecilik denildiğinde Sakarya'da akla gelen ilk isimlerden biriydi Necdet Güngörsün. Mesleğine duyduğu sevda, ilkeli duruşu ve yerel basına kattığı değerlerle yalnızca bir gazete kurmadı; Sakarya'nın hafızasına yön veren güçlü bir miras bıraktı.

24 Temmuz 2007... Basın Bayramı'nın kutlandığı o anlamlı gecede, gazetecilerin bayram sevinci kısa sürede derin bir hüzne dönüştü. Necdet Güngörsün, ömrünü adadığı gazetecilik mesleğinin en anlamlı gününde aramızdan ayrıldı. Bu ayrılık, sadece ailesi ve yakınlarını değil, tüm Sakarya basın camiasını yasa boğdu.

Benim için ise Necdet Güngörsün'ün yeri her zaman çok farklı oldu. Kendisini yıllar önce tanımış olmak, hayatımın en kıymetli kazanımlarından biridir. Ondan sadece gazeteciliği değil; insan olmayı, dostluğu, samimiyeti ve mesleğe saygıyı da öğrendim.

Bugün geriye dönüp baktığımda, "-Ne mutlu bana ki Necdet Güngörsün'ü tanıdım." diyebiliyorum. Ve yine ne mutlu bana ki onun büyük emeklerle kurduğu YENİGÜN Gazetesi çatısı altında, benim için ailem kadar kıymetli dostlarla birlikte aynı duyguları paylaşmaya devam ediyorum. Bu gazete benim için sadece çalıştığım bir kurum değil; dostluğun, vefanın ve ortak emeklerin buluştuğu büyük bir ailedir.

Necdet Güngörsün'ün bıraktığı miras bugün de yaşamaya devam ediyor. Kalemler değişse de ilkeler, dostluklar ve gazeteciliğe duyulan saygı aynı kararlılıkla yoluna devam ediyor. Onun açtığı yolda yürümek, bizler için hem büyük bir onur hem de önemli bir sorumluluktur.

Bu vesileyle merhum Necdet Güngörsün'e bir kez daha Allah'tan rahmet diliyor, aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyorum. Mekânı cennet, makamı âli olsun.

Değerli okuyucularım;

Hayatın en büyük zenginliği geride güzel izler, iyi dostluklar ve hayırla anılacak eserler bırakabilmektir. Hepinize sağlık, huzur, bereket ve sevdiklerinizle birlikte nice güzel günler diliyorum. Kalemimizin mürekkebi hiç kurumadan, dostluklarımız eksilmeden, birlik ve beraberlik içinde daha nice yarınlarda buluşmak dileğiyle, sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Haftaya görüşmek üzere hoşçakalın

15 Temmuz 2016, Türk milletinin hafızasına sadece bir darbe girişimi olarak değil, devletin içine yıllarca sızan FETÖ'nün milletin iradesine kast ettiği karanlık bir gece olarak kazındı.

Dini İstismarın Acı Yüzü

Bu ihanetin en acı taraflarından biri ise, silahını sadece devlete değil, milletin inancına da çevirmiş olmasıydı. FETÖ, dini; hakikati yaşamak için değil, insanları kandırmak ve kendi çıkarlarına hizmet ettirmek için kullandı. Ayetleri, hadisleri ve dini kavramları istismar ederek insanların güvenini kazanmaya çalıştı. Böylece sadece devlet kurumlarına değil, toplumun vicdanına da zarar verdi.

Görünüşün Ötesinde Birleşenler

İşte bu yüzden 15 Temmuz bize çok önemli bir ders verdi: Bir insanı sadece dini söylemiyle, kıyafetiyle ya da görünüşüyle değerlendirmek büyük bir yanılgıdır. Samimi inanç ile dini istismar etmek aynı şey değildir.

O gece sokaklara çıkanların arasında başörtülü kadınlar da vardı, dövmeli gençler de… Sakallı dedeler de vardı, üniversite öğrencileri de… Çiftçi, işçi, memur, doktor, polis, asker ve esnaf aynı bayrağın etrafında kenetlendi. Kimse birbirine nasıl giyindiğini, nasıl yaşadığını ya da hangi görüşten olduğunu sormadı. Çünkü mesele yaşam tarzı değil, vatandı.

Vatan Sevgisi ve Ortak Miras

Vatan sevgisi; görünüşte değil, fedakârlıktadır. İnanç; gösterişte değil, samimiyettedir. Milliyetçilik; sloganlarda değil, sorumluluk almaktadır. Bugün de aynı bilinçle hareket etmek zorundayız. İnsanları etiketlere göre değil; dürüstlüğüne, ahlakına, hukuk karşısındaki duruşuna, milletine ve devletine olan sadakatine göre değerlendirmeliyiz.

15 Temmuz'un bize bıraktığı en büyük miraslardan biri de budur: Birlik ve beraberlik. Çünkü o gece kazanan ne bir siyasi görüş ne de bir yaşam tarzı oldu. Kazanan; bayrağına, devletine ve demokrasisine sahip çıkan Türk milleti oldu.

Çanakkale Ruhuyla Geleceğe

Unutmayalım… Secde de insanın tercihidir, kadeh de. Ancak vatan sevgisi; karakterde, vicdanda ve gerektiğinde ülkesi için bedel ödemeyi göze alabilen yürekte yaşar. Bu bayrak, birbirine benzeyenlerin değil; vatan söz konusu olduğunda omuz omuza duranların bayrağıdır.

Ve bu duruş, dün Çanakkale’de “Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum” diyen iradenin; mermisi bitse de imanıyla direnenlerin, sırtında cephane taşıyan anaların, gözünü kırpmadan toprağa düşen Mehmetçiklerin ruhudur. Çanakkale’de nasıl ki millet, inancı, kimliği, yaşam tarzı ne olursa olsun aynı siperde birleştiyse; bugün de aynı ruhla, aynı kararlılıkla vatanına sahip çıkanların omuzlarında yükselmektedir bu bayrak.

Çünkü bu topraklar, görünüşle değil; fedakârlıkla, cesaretle ve gerektiğinde canını ortaya koyanların yazdığı destanlarla vatan olmuştur.

Tüm şehit ve gazilerimize saygı ve rahmetle...

Hepinize gönülden selamlar. Umarım sağlığınız, huzurunuz ve keyfiniz yerindedir. Bu hafta sizleri, Sakarya'nın saklı kalmış ama gören herkesi kendisine hayran bırakan doğal güzelliklerinden biriyle buluşturmak istiyorum. Bazen yanı başımızdaki güzelliklerin farkına varamıyoruz. Oysa keşfedilmeyi bekleyen öyle yerler var ki, insan bir kez gördüğünde uzun süre etkisinden çıkamıyor. İşte bugün sizlere Taraklı'nın Tuzla Mahallesi'nde bulunan Tuzla Kanyonu'ndan söz etmek istiyorum.

Son yıllarda özellikle Karagöl Yaylası'nı ziyaret eden yerli ve yabancı turistlerin uğrak noktalarından biri de Tuzla Kanyonu olmaya başladı. Karagöl Yaylası'na yalnızca yaklaşık 15 dakikalık mesafede bulunan bu doğa harikası, ziyaretçilerine adeta başka bir dünyanın kapılarını aralıyor. Taraklı ilçe merkezine yaklaşık 17 kilometre uzaklıkta yer alan kanyon, yaklaşık 968 metre rakımda bulunuyor ve uzunluğu da yaklaşık 1 kilometreyi buluyor.

Belki "Sadece 1 kilometrelik bir kanyon ne kadar etkileyici olabilir?" diye düşünebilirsiniz. Ancak işin asıl büyüsü tam da burada başlıyor. Yaklaşık 20-25 metre yüksekliğe ulaşan kayalık duvarlar, şelaleler, dar geçitler ve her mevsim akan su, burayı sıradan bir yürüyüş parkurundan çok daha özel bir yer hâline getiriyor. Doğa, burada tüm ihtişamını cömertçe sergiliyor.

Kanyonun başlangıcı Tuzla Mahallesi'nin üst kısmındaki dere yatağından başlıyor. İçeriye adım attığınız anda yüksek kayalıkların arasında ilerlerken kendinizi adeta doğanın kalbinde hissediyorsunuz. Kanyon boyunca birçok şelale bulunuyor. Mevsim şartlarına göre bu şelaleler coşkuyla akarken, aşırı kurak dönemlerde suyun debisi azalabiliyor. Ancak suyun azaldığı zamanlarda bile kanyonun görkemi hiçbir şey kaybetmiyor.

Elbette burada önemli bir noktayı özellikle belirtmek gerekiyor. Tuzla Kanyonu, herkesin tek başına girip rahatlıkla gezebileceği bir yer değil. Profesyonel rehber ve teknik ekipman olmadan kanyona giriş oldukça riskli. Yaklaşık 1 kilometrelik parkur kısa görünse de geçiş süresi 5-6 saati bulabiliyor. Yer yer dik inişler, kayalık geçişler ve su içinden ilerlenmesi gereken bölümler bulunuyor. Bu nedenle güvenlik her şeyden önce gelmeli.

Kanyonun devamında ise Aksu Çayı'nın doğduğu bölgenin bulunduğu ifade ediliyor. Orası da en az kanyon kadar etkileyici bir doğa güzelliği sunuyor. Gürül gürül akan sular, yemyeşil bitki örtüsü ve tertemiz havasıyla insanın ruhunu dinlendiren eşsiz bir atmosfer oluşturuyor.

Bugün doğa turizmi tüm dünyada hızla gelişiyor. İnsanlar artık kalabalık şehirlerden uzaklaşıp doğal güzellikleri keşfetmek istiyor. İşte Tuzla Kanyonu da bu açıdan çok büyük bir potansiyele sahip. Ancak böylesine değerli bir doğa mirasının daha fazla tanıtılması ve kontrollü şekilde turizme kazandırılması gerekiyor.

Özellikle hafta sonlarında bölgeye gelen ziyaretçi sayısının arttığı görülüyor. Bu ilginin sürdürülebilir olması için bazı düzenlemelerin yapılması büyük önem taşıyor. Güvenli yürüyüş güzergâhları oluşturulmalı, yönlendirme tabelaları yerleştirilmeli, ziyaretçilerin dinlenebileceği alanlar hazırlanmalı ve en önemlisi doğaya zarar vermeden koruma-kullanma dengesi gözetilmeli. Bunun yanında hazırlanacak kapsamlı bir proje ile Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın desteği alınabilir. Böylece hem bölge ekonomisi canlanır hem de bu eşsiz doğal güzellik gelecek nesillere sağlıklı şekilde aktarılmış olur.

Unutmamak gerekir ki bir şehrin en büyük zenginliği sadece binaları ya da yolları değildir. Asıl zenginlik, sahip olduğu doğal ve kültürel mirastır. Taraklı, tarihi evleriyle nasıl Türkiye'nin göz bebeği olmuşsa, Tuzla Kanyonu da doğa turizminin önemli duraklarından biri olabilecek güzelliğe fazlasıyla sahiptir.

Belki de bugün bu satırları okuyan birçok kişi daha önce Tuzla Kanyonu'nun adını hiç duymamıştı. Şimdi ise ilk fırsatta görmek için plan yapmaya başlamıştır. İşte tanıtımın gücü tam da budur. Güzellikler paylaşıldıkça değer kazanır. Yeter ki koruyarak, bilinçli şekilde sahip çıkalım.

Ben inanıyorum ki gerekli çalışmalar yapıldığında Tuzla Kanyonu sadece Sakarya'nın değil, ülkemizin önemli doğa turizmi rotalarından biri hâline gelecektir. Doğanın bize sunduğu bu eşsiz mirası korumak, tanıtmak ve gelecek kuşaklara aktarmak hepimizin ortak sorumluluğudur.

Bir başka yazıda yeniden buluşmak dileğiyle, doğayı sevin, koruyun ve keşfetmekten vazgeçmeyin.

Haftaya tekrar görüşmek üzere, hoşça kalın.

Değerli Okurlar,

Yaz mevsiminin en sıcak günlerini yaşıyoruz. Kavurucu sıcakların etkisini hissettiğimiz bugünlerde, herkese sağlıklı, huzurlu ve bereketli günler diliyorum. Sıcak havaların bunaltıcı etkisine rağmen, gündemimizde konuşulması gereken konular da ne yazık ki serinlemiyor.

Geçtiğimiz hafta elinde mikrofonuyla vatandaşların arasına karışan genç kardeşimiz Ethem Ömer Çakır'ın, "Sakarya Mikrofon" adlı sosyal medya platformunda gerçekleştirdiği röportajları dikkatle takip ettim. Sorduğu tek soru oldukça basit ama bir o kadar da anlamlıydı:

"Taraklı'da olmaması gereken nedir?"

Vatandaşların verdiği cevaplar ise düşündürücü olduğu kadar, ilçemizin gerçeklerini de gözler önüne seriyordu. Mikrofonlara yansıyan ifadeler, aslında bizim de yıllardır her fırsatta dile getirdiğimiz meselelerden oluşuyordu.

Ancak röportajları izlerken dikkatimi çeken en önemli nokta, vatandaşların konuşurken taşıdığı duygu oldu. İnsanlar sadece şikâyet etmiyor, aynı zamanda ilgisizlikten yakınarak adeta içlerini döküyorlardı. Ses tonlarında kırgınlık, öfke ve umutsuzluk hissediliyordu.

Vatandaşlardan biri, belki de röportajların en çarpıcı cümlesini kurdu:

"Taraklı'da olmaması gereken her şey var, olması gerekenler yok."

Kısa ama son derece etkili bir tespit...

Bir başka vatandaş ise şu ifadeleri kullandı:

"'Ben yaptım oldu' mantığının olmaması gerekir."

Bu sözler üzerinde uzun uzun düşünmek gerekiyor. Çünkü bu ifadeler sadece bir eleştiri değil, aynı zamanda vatandaşın yönetime bakışını da ortaya koyuyor.

Röportajlarda ilçe merkezindeki otopark sorunu, plansız betonlaşma, çevre temizliği, Hıdırlık Tepesi ve Hisar Tepesi'nin mevcut durumu gibi birçok konu "olmaması gerekenler" arasında sıralandı. Görünen o ki vatandaşın gözü de kulağı da yaşadığı çevrede olup bitenlerde.

Röportaj sırasında mikrofon bize de uzatıldı. Yazı yazarak kendimizi ifade etmeye alışkın olduğumuz için düşüncelerimizi mikrofon karşısında aynı rahatlıkla dile getiremesek de, ilçe merkezindeki Aşağı Camii'nin hasarlı iki şerefeli minaresinin oluşturduğu tehlikeye dikkat çekmeye çalıştık. Çünkü bu konu da ertelenmemesi gereken önemli meselelerden biri.

Değerli Okurlar,

Konuyu şu noktaya bağlamak istiyorum. Taraklı halkı gerçekten dertli. Yeter ki bir vatandaşın kapısını çalın, bir esnafın dükkânına uğrayın ya da bir mahallede kısa bir sohbet edin... Bir dokunuyorsunuz, bin ah işitiyorsunuz.

Ben her zaman aynı düşünceyi savunuyorum. Bizleri yönetenler, sadece makam odalarında değil, zaman zaman sokakta, mahallede, çarşıda vatandaşla bir araya gelmeli; onların dertlerini, beklentilerini ve önerilerini doğrudan dinlemelidir. Çünkü sorunları en iyi bilen, o sorunları her gün yaşayan insanlardır.

Vatandaşın sesine kulak vermek, eleştirileri önyargıyla değil samimiyetle değerlendirmek ve çözüm üretmek, yöneticiliğin en önemli sorumluluklarından biridir. Umudumuz, dile getirilen bu sorunların sadece mikrofonlarda kalmaması, yetkililer tarafından da dikkatle değerlendirilmesidir.

Sağlıklı, huzurlu ve esenlik dolu günler diliyorum,

Bir sonraki yazımızda buluşmak ümidiyle hoşça kalın.

Bazı insanlar yaşarken eser bırakır. Bazıları ise eserlerinin yanı sıra gönüllerde de silinmeyecek izler bırakır. İşte Hattat Hafız Saim Özel, bu ikinci gruba giren nadide şahsiyetlerden biriydi.

Geçtiğimiz günlerde Taraklı Müftülüğünün ev sahipliğinde düzenlenen “Hattat Hafız Saim Özel Vefa Programı"na katılma fırsatı buldum. Taraklı Hattat Hafız Saim Özel Kur'an Kursu Salonu'nda gerçekleştirilen programda, yazar Fahri Tuna'nın moderatörlüğünde Prof. Dr. Mehmet Memiş'in yaptığı konuşmayı büyük bir dikkatle dinledim. İnanıyorum ki programa katılan herkes, sadece büyük bir hattatı değil; aynı zamanda örnek bir insanı, mütevazı bir gönül adamını ve memleket sevdalısını daha yakından tanıma fırsatı buldu.

Kıymetli okuyucular,

Bazen bir insanın geride bıraktığı en büyük miras, yazdığı eserlerdir. Prof. Dr. Mehmet Memiş'in anlattıkları bunu bir kez daha ortaya koydu. Özellikle 1976 yılında yayımlanan Hat Örnekleri kitabının Türk hat sanatında adeta bir dönüm noktası olduğunu ifade etti.

En çok da şu cümlesi dikkatimi çekti:

"1978 yılında Çorum İmam Hatip Lisesi öğrencisiyken bu kitap sayesinde hat sanatıyla tanıştım. Böylece Saim Özel uzaktan hocam oldu."

Bir düşünün... Bir kitap, hiç tanımadığınız bir insanın hayatına yön verebiliyor. Belki de bugün ülkemizin birçok hattatının hikâyesi, o kitabın sayfaları arasında başladı.

Hat sanatının unutulmaya yüz tuttuğu yıllarda, büyük hattatlar Halim Özyazıcı ve Hamid Aytaç'tan aldığı meşaleyi yeni nesillere taşıması başlı başına büyük bir hizmettir. Yazdığı Kur'an-ı Kerimler, yetiştirdiği öğrenciler ve camileri süsleyen levhalar, bugün hâlâ Hattat Hafız Saim Özel'in sanat anlayışını yaşatmaya devam ediyor.

Ancak onu farklı kılan sadece kalemindeki ustalık değildi.

Sanatındaki zarafet, karakterinin de bir yansımasıydı. Mütevazılığı, güzel ahlakı ve insanlara yaklaşımı, eserleri kadar hafızalarda yer etti.

Bu noktada çok kıymetli büyüğüm Taraklılı Hafız Adil Özyüksel'in anlattıkları ve benim de bizzat şahit olduğum bazı güzellikleri sizlerle paylaşmak isterim.

Konak Camii'nin minaresinin yapılmasına öncülük etmesi, vefatından sonra eşi Saime Hanım'ın onun vasiyetini yerine getirircesine bu hizmetleri tamamlaması, yine aynı caminin kubbesinin onarımına katkı sağlamaları, Yunus Paşa Camii'nin tamirine destek vermeleri ve Taraklı Mezarlığı girişindeki hayrat çeşmesini yaptırmaları...

Bunların hiçbiri sıradan yardımlar değildir.

Bunlar doğup büyüdüğü topraklara duyduğu sevginin, vefanın ve memleket sevdasının en güzel örnekleridir.

Fakat bana göre en anlamlı hizmetlerinden biri, Taraklı'dan yetişen hafızlara sahip çıkmasıydı.

İstanbul'a götürdüğü genç hafızlarla yakından ilgilenmesi, eğitimlerini takip etmesi, çeşitli camilerde görev almaları için gayret göstermesi ve dönemin İstanbul Müftüsü ile ilim çevreleri nezdindeki itibarı sayesinde birçok gencin önünü açması...

İşte gerçek iz bırakmak budur.

Sadece güzel yazılar yazmak değil; güzel insanlar yetiştirebilmektir.

Ancak kıymetli okuyucular, bugün üzerinde durmamız gereken önemli bir konuyu bir kez daha dile getirme gereği duyuyorum

Hattat Hafız Saim Özel'in Taraklı Ulucami Mahallesi'nde uzun yıllar yaşadığı ev vefatından sonra Türkiye Diyanet Vakfı'na bağışlandı. Bu anlamlı bağışın ardından evin restore edilerek Hattat Hafız Saim Özel'in eserlerinin sergileneceği bir müze olarak hizmete açılması yönünde çalışma başlatılmıştı.

Ne yazık ki aradan geçen zamana rağmen bu konuda somut bir gelişme göremiyoruz.

Bugün o ev metruk bir halde kaderine terk edilmiş durumda. Her geçen gün biraz daha yıpranıyor, biraz daha tarihin sessizliğine gömülüyor.

Oysa o ev, yalnızca eski bir bina değildir. Türk hat sanatına ömrünü adamış büyük bir sanatkârın yaşadığı, ürettiği ve hatıralarını bıraktığı kültürel bir mirastır.

Taraklı gibi tarihi ve kültürel değerleriyle öne çıkan bir ilçeye, Hattat Hafız Saim Özel'in adını yaşatacak böyle bir müze çok yakışacaktır.

Bu evin bir an önce restore edilerek sanatseverlerin, araştırmacıların ve genç nesillerin ziyaret edebileceği yaşayan bir kültür mekânına dönüştürülmesi, hem Taraklı'nın kültürel hafızasına hem de Türk hat sanatına yapılacak önemli bir hizmet olacaktır.

Çünkü vefa, sadece güzel sözlerle anmak değildir; emanetlere sahip çıkabilmektir.

Bugün Süleymaniye Camii'nin duvarlarına baktığımızda onun kalemini görebiliriz.

Gerçek sanat sadece taşa, kâğıda ya da kubbelere yazı yazmak değildir.

Gerçek sanat, insanların hayatına dokunabilmektir.

Bugün Hattat Hafız Saim Özel'i rahmet, minnet ve şükranla anarken geriye dönüp baktığımızda görüyoruz ki; o, kalemiyle sanat tarihine, gönlüyle ise memleketine silinmeyecek izler bırakmış.

Şimdi ise bizlere düşen görev, onun hatırasını sadece dualarla değil, geride bıraktığı değerlere sahip çıkarak yaşatmaktır. Metruk halde bekleyen evinin restore edilerek bir hat müzesine dönüştürülmesi, bu vefanın en anlamlı göstergelerinden biri olacaktır.

Ne mutlu ardında eser bırakanlara...

Ne mutlu talebe yetiştirenlere...

Ve ne mutlu ardından hayır duasıyla anılanlara...

Ruhu şâd, mekânı cennet olsun.

Kur'an'ın Işığında Kadın: Geleneksel Algı ile Modern Dayatmalar Arasında İnsanı Yeniden Bulmak

Bakara 240, 241, 242 Ayetler; 2. Bölüm

Kadın ve cinsiyet konusunu Kur’an bağlamında doğru anlayabilmek için, ne geçmişi tamamen karalamak veya yok saymak ne de eksiklikleri görmezden gelmek gerekir. Objektif bir değerlendirme yapmak ve bu hayati meseleyi zeminine oturtabilmek için öncelikle klasik tefsir literatüründeki kadın imajı ile Kur'an'ın asıl mesajı arasındaki farkı cesaretle ortaya koymalıyız.

Klasik Tefsir Geleneğindeki Kadın Algısı ve Çelişkiler

Klasik literatürümüze, bilhassa tefsir geleneğimize baktığımızda, kadının tamamıyla "erkek üzerinden" tasvir ve tarif edildiğini görürüz. Bu anlayışta erkek "asıl" ve kendisine uyulan (metbu) kabul edilmiş; kadın ise "fer" (ikinci planda) ve uyan (tabi) olarak görülmüştür. Kur'an'da yer almamasına rağmen tefsir literatüründe maalesef kategorik bir ayrım yapılmıştır. Örneğin, Hz. Adem'in topraktan, eşi Hz. Havva'nın ise onun kaburga kemiğinden yaratıldığı inancı öne çıkarılmış, kadının erkekle türdeş yaratıldığından söz eden ayetler genellikle göz ardı edilmiştir.

Yaratılış ve Cennetten Çıkarılma Kıssalarındaki Farklılıklar

Benzer şekilde, cennetteki yasak ağaca yaklaşma hadisesi Kur'an'da müşterek bir hata olarak zikredilmesine rağmen (Araf Suresi 23. ayette "İkisi dediler ki: Rabbimiz..." buyrulur), gelenekte bu olay Havva, yılan ve şeytan işbirliği bağlamında izah edilmiştir. Kadın, biyolojik ve fizyolojik özellikleri öne sürülerek aklı az, şehveti çok, şeytani telkinlere açık, tehlikeli bir varlık olarak resmedilmiştir. Ancak ne gariptir ki, konu "annelik" olduğunda aynı kadın aniden melek statüsüne yükseltilmektedir. Bu yaman çelişki, müfessirlerin eserlerine yansıyan kadın algısının Kur'an'a değil, belli bir çağın ve kültürel çevrenin zihniyetine dayandığını açıkça göstermektedir.

Kur'an Ayetlerini Doğru Anlamak: Nisa Suresi 34. Ayet Örneği

Kur'an'daki ayetleri, onların iniş maksadını ve ontolojik zeminini anlamadan sırf metin üzerinden okursak yanılgıya düşmemiz kaçınılmazdır. Örneğin, meallerde genellikle "Erkekler kadınların koruyucusu ve onlardan üstündür" şeklinde çevrilen Nisa Suresi 34. ayetteki "Er-Rical" kelimesi, genel anlamda erkek cinsini değil, aile hukuku bağlamında "kocaları" ifade eder. Ayette geçen "Kavvam" vasfı da, klasik tefsirlerde iddia edildiği gibi erkeğin yaratılıştan gelen ontolojik bir üstünlüğü veya akıl/güç fazlalığı değildir. Burada ontolojik bir üstünlükten ziyade "fonksiyonel bir yetki farklılığına", yani aile içi bir görev ve sorumluluğa vurgu yapılmaktadır. Kur'an'ın asıl hedefi; erkek olmanın üstünlük ve avantaj olduğuna dair yaygın olan telakkilerin Allah katında hiçbir değerinin olmadığını insanlığa haykırmaktır.

Kur'an'ın Cinsiyet Yaklaşımı: Değersel ve Durumsal Beyanlar

Kur’an’ın cinsiyet ve kadın konusundaki beyanlarını doğru anlamak için bunları iki temel kategoriye ayırmak mecburiyetindeyiz: Değersel beyanlar ve Durumsal beyanlar.

Değer İçerikli Beyanlar: Mutlak Denklik

Değer içerikli beyanlar; şirkten sakınmak, ana babaya iyi davranmak, adaletten şaşmamak, namaz kılmak, oruç tutmak gibi temel inanç ve ahlak normlarıdır. Bu mutlak hidayet alanında kadın-erkek ayrımı yoktur; mutlak bir denklik (müsavat) vardır. Allah amel terazisinde cinsiyet ayrımı gözetmez. Kur’an; inanan herkesi aynı davanın savunucusu ve birbirinin "velisi" (sahibi, koruyucusu, dert ortağı) olarak görür.

Durumsal Beyanlar: Adalet ve Hakkaniyet

Durumsal ve olgusal nitelikteki beyanlar ise doğrudan toplumsal düzen ve hukukla ilgilidir. Kur’an durumsal konularda mutlak bir "eşitlik" hedefini değil, "adalet ve hakkaniyeti" esas alır. Bu alandaki düzenlemeler kadının değersizliğini veya hak mahrumiyetini değil, fıtrata uygun bir görev taksimini ve gerektiğinde görev muafiyetini hedefler. Eğer Kur'an'ın zaman ve şartlarla kayıtlı olan "durumsal" beyanlarını, ebedi "değer" beyanları gibi algılarsak, insanlık adına içinden çıkılmaz problemlerle yüzleşiriz.

Modern Dünyanın Dayatmaları ve Kadının Metalaşması

Bugün modern dünyada da toplumsal cinsiyet tartışmaları maalesef konuyu zemininden kaydırmaktadır. Günümüzde cinsiyet meselesi, ana-baba ve akrabalık hukuku gibi derin insani bağlardan koparılarak sadece "erillik-dişillik" çatışmasına, dar bir rekabet kategorisine indirgenmiştir. Modernite, kadını geleneksel yapıların haksızlıklarından kurtarma iddiasıyla yola çıkmış ancak sonuçta kadını tüketim ekonomisinin bir metaı haline getirmiştir. Evinde yaptığı kıymetli işler basit ve değersiz gösterilirken, kapitalist çarkın içinde dışarıda ezilmesi ona "çağdaşlık ve ilericilik" olarak sunulmuştur. Değer yargılarımız öylesine altüst olmuştur ki, kırsalda koyun çobanlığı yapmak gericilik ve bayağılık sayılırken, bugün şehirlerde köpek gezdiriciliği yapmak çağdaş bir statü sembolü haline gelmiştir.

İnsanın Bütünlüğüne Yapılan Haksızlık

Tevhidin ve insanlığın ilk bölünme ve parçalanma anı; insanın "insanlığının" ikinci plana düşüp "cinsiyetinin" veya dünyevi statüsünün öne çıkarıldığı andır. İster erkeği öne çıkarın, ister kadını; bu insanın bütünlüğüne yapılmış en büyük haksızlıktır.

Sonuç: Çözüm İnsanın "İnsanlığını" Yeniden Merkeze Almakta

Kur’an, indiği dönemde kadını erkeğin iki dudağı arasına sıkıştırılan o karanlık "Cahiliye kültürü" kaderinden kurtarmış, akılların ve vicdanların yanında saf tutmuştur. Ne acıdır ki, aradan geçen asırlar içinde bu ilahi hakikat önce tarihsel hafızada yaralanmış, bugün ise kadın bu kez de "Çağdaş kültürün" dayattığı yeni bir kadere mahkûm edilmiştir. Sömürülen kadının, kendine özgürlük adı altında dayatılan bu yeni mahkûmiyetin farkına varması şarttır.

İslam toplumları, bu meseleyi dışarıdan ithal edilen ve insanı erillik-dişillik kavgasına hapseden yabancı ideolojilerle çözemez. Çözüm; dinimizin bünyesinde yatan o devasa ahlaki ve hukuki potansiyeli yeniden kuşanmakta, Kur’an’ın üstün değerlerine sadık kalarak, insanın "insanlığını" tekrar merkeze almakta yatmaktadır. Bu hakikate dönülmediği sürece insanlık içine düştüğü bu buhranda kıvranmaya devam edecektir.

Genel kurul ne zaman yapılacak?

Nasıl bir yönetim oluşacak?

Kulübün geleceğine dair somut bir gelişme neden yok?

Bu soruların cevabını bugün ne taraftar biliyor ne de kamuoyu.

Zaman ise hızla akıp gidiyor. Yeni bir yönetim oluşacak, teknik kadro kurulacak, futbolcu transferleri yapılacak, sezon öncesi kamp programı hazırlanacak ve ardından Sakaryaspor 2. Lig'de mücadeleye başlayacak. Bunların hepsi ciddi planlama ve mali güç gerektiriyor.

Üstelik ay sonuna kadar yapılması gereken ödemelerden söz ediliyor. Böyle bir ortamda yönetime talip olacak insanların omuzlarına binecek yükün ne kadar ağır olduğu ortada.

Peki bu süreçte kimler öncülük etmeli?

Bana göre cevabı çok açık.

Sakarya Yeni Atatürk Stadı'nın protokol tribününde yıllardır en ön sıralarda oturanlar...

Sakaryaspor başarılı olduğunda boynuna yeşil-siyah atkıyı takıp kameralar karşısına geçmek için adeta yarışanlar...

Bugün de ortaya çıkmalı ve sorumluluk almalıdır.

Çünkü zor günlerde ortada görünmeyenlerin, iyi günlerde verilen pozların da bir anlamı kalmaz.

Asıl soru ise şu:

Sakaryaspor bu hale nasıl geldi?

Bu noktaya gelinmesinde kimlerin sorumluluğu var?

Yıllardır yapılan yanlışların, günü kurtaran kararların ve plansızlığın bedelini bugün tüm şehir ödüyor. Ancak geçmişte hata yapanları konuşmak kadar, geleceği kurtarmak için çözüm üretmek de önemli.

Ne yazık ki görünen o ki, sorunun çözümü için yine gözler Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Yusuf Alemdar'a çevrilmiş durumda. Herkes onun vereceği işareti bekliyor.

İnsan ister istemez şu sözü mırıldanıyor:

"Yok mu başka çaresi sübhanallah..."

Koca şehirde, yüz binlerce Sakaryaspor sevdalısının bulunduğu bir yerde, kulübün geleceği neden birkaç kişinin inisiyatifine bağlı olsun?

Sakaryaspor'un hali gerçekten bir bilmece gibi.

Ama ne olursa olsun, bu şehir Sakaryaspor'dan vazgeçemez. Çünkü Sakaryaspor bizim için sadece bir futbol kulübü değildir. Çocukluğumuzun hatırası, şehrimizin ortak heyecanı, sevincimiz ve hüznümüzdür.

Bazı gazeteci arkadaşlarımızın da her gün yeni bir söylentiyle taraftarı oyalamayı bırakması gerekiyor. Taraftar artık dedikodu değil, somut adım görmek istiyor. Umut veren açıklamalar değil, gerçekçi çözümler duymak istiyor.

Geçen her gün çok kıymetli.

Sakaryaspor'un bu hazin gidişten bir an önce kurtulması gerekiyor.

Çünkü yöneticiler gelir geçer, futbolcular değişir, teknik adamlar değişir.

Ama bir gerçek değişmez:

Sakaryaspor sevgisi ölümsüzdür

Vahiy ve Aklın Birlikteliği

Bakara 240, 241, 242 Ayetler 1. Bölüm

Kur'an-ı Kerim, hükümlerini ortaya koyarken bizi daima düşünmeye ve aklımızı kullanmaya davet eder. Vahiy ve akıl birlikteliği dinin anlaşılmasında en temel unsurdur. Yüce Allah, ayetlerini bizlere aklımızla anlayalım, kavrayalım ve irademizle hayatımıza taşıyalım diye açıklar. Zira din, iradeye yönelik bir tekliftir. Akıl, hikmetin yabancısı değildir; altını çizerek söylüyorum, tam tersine onun yoldaşı ve taşıyıcısıdır. Bizler Allah’ın ayetlerini aklımızla anlamaz ve üzerinde düşünmezsek, o ayetlerin hayatımızda onarıcı bir karşılığını göremeyiz.

İlahi Hikmet ve Aile Kurumu

Dinin kuralları kuru birer kanun metni değildir. İnsanı insan yapmadıkça, onu belli bir kemale erdirmedikçe ve zaaflarını onarmadıkça salt kuralların toplumu ıslah etmesi beklenemez. Bu ilahi hikmetin en bariz tecelli ettiği alanların başında ise aile kurumu ve kadının toplumsal statüsü gelir.

Tarihsel Perspektifte Kadın Hakları

Hukuk tarihi alanındaki araştırmalar bize şunu çok net göstermektedir: Tarihte kanun yoluyla kadının hukuki durumunu belirleyen ve ona bağımsız bir statü tanıyan ilk sistem İslam'dır. Batı hukukunun temeli sayılan, muhteşem bir sisteme sahip olmasına rağmen ahlaken çöktüğü için toplumunu kurtaramayan Roma hukukunda dahi kadın, kocasının bir "mülkü" olarak görülmüş ve ona müstakil bir statü tanınmamıştır. Bu, tarihi bir vakıadır. Kur'an ise kadını bir "huzur kaynağı" (Rum Sûresi, 21) olarak tanımlamış, insanlık ortak paydasında kadın ve erkeği birbirinin tamamlayıcısı kılmış, aralarında hiçbir derece farkı gözetmemiştir.

Kur'an'ın Şefkat ve Güvence Sistemi

Kur'an'ın aile hukukuna, bilhassa da eşi vefat eden veya boşanan kadınların durumuna yaklaşımı, emsalsiz bir şefkat ve güvence sistemidir. Bakara Sûresi’nde yer alan hükümler, kadının hiçbir şartta mağdur edilmemesini, çaresiz kalıp sokağa atılmamasını temel gaye edinir. Eşi vefat eden kadına iddet süresince barınma imkânı sunulurken, yoksulluk çekmemesi için bir yıl boyunca geçiminin sağlanması kocaya vasiyet, geride kalanlara ise vicdani bir görev olarak yüklenmiştir. Kadın dilerse bu süreyi koca evinde geçirir, dilerse kendi yolunu çizer. Görüldüğü üzere Kur'an, kadına kendi iradesini kullanma ve geleceğini belirleme hakkı tanımaktadır.

Boşanmada Adalet ve İhsan

Evlilik, İslam’da karşılıklı iyi niyete dayanan bir kurumdur. Ne var ki, insanın zaaflarından ve zayıflıklarından dolayı bazen bu yuvanın dağılması kaçınılmaz olabilir. Ancak Kur'an, boşanma gibi en olumsuz ve acı bir durumda dahi adaleti ve ihsanı elden bırakmamayı emreder. Boşanmayı bir kin, öfke ve intikam aracına dönüştürmeyi kesinlikle yasaklar. Boşanan kadınlara, hakları olan nafaka ve mehirin dışında "meta" (gönül alıcı, onları memnun edecek bir hediye veya imkân) verilmesi, Kur'an’ın ifadesiyle "müttakiler üzerine bir borçtur." Müslüman, "Nasıl olsa boşanıyorum" diyerek her türlü haksızlığı ve vefasızlığı kendine mubah göremez. Veda ederken bile asaletini ve inancının zarafetini korumak zorundadır.

Modern Savrulmalar ve Fıtratın Korunması

Ne var ki, Kur'an''ın kadına tanıdığı bu eşsiz haklar, güvenceler ve vicdani yaklaşım, zaman içinde İslam toplumlarının tarihsel ve kültürel hafızasında maalesef çeşitli yaralar almış, zaman zaman asıl bağlamından koparılmıştır. O muazzam değerler sistemi, geleneksel bazı yanlış algıların gölgesinde kalmıştır. Diğer taraftan, Batı dünyasında geçtiğimiz yüzyılda sanayi devrimiyle başlayıp günümüze uzanan kadın hakları hareketleri de kadını layık olduğu mevkiye taşımak niyetiyle yola çıkmış; ancak gelinen noktada kadının fıtratını ve tabiatını tamamen göz ardı eden bir maceraya dönüşmüştür. Kadını cinsiyetsizleştiren, onu salt teknolojik veya biyolojik bir düzleme hapseden bu modern savrulma, kadına gerçek anlamda hakkını ve huzurunu verememiştir.

Geleceğe Dair Sorumluluk

Bugün, dinin korunması için önce insanın, bilhassa da insanın "selim fıtratının" korunması gerekmektedir. Hem İslam âlemine hem de ilim insanlarına düşen hayati bir görev vardır: Batı'nın düştüğü fıtrat bunalımını ve kendi tarihimizdeki marazlı bakış açılarını doğru teşhis etmek zorundayız. Kendi kusurlarımızla ve gelenekteki yanlış kadın algılarıyla yüzleşmeden, insanlığa sunabileceğimiz evrensel bir reçete olamaz. Kur'an'ın aydınlık mesajını, vahiy ve akıl birlikteliğiyle yeniden okuyarak; kadının saygınlığını, ailenin huzurunu ve toplumun vicdanını ihya edecek ilkelere sıkı sıkıya sarılmalıyız.

Unutmayalım ki, insanı yaşatmayan, kadının onurunu yüceltmeyen ve selim fıtratı korumayan hiçbir sistemin insanlığa vadedeceği bir gelecek yoktur.