İzzettin KÖMÜRCÜ Dıngıldak Masa

Bayram Sohbetlerinin Tadı …

Ramazan ayı, her yıl olduğu gibi bu yıl da kalplerimizi yumuşatan, sofralarımızı bereketlendiren ve gönüllerimizi birbirine yaklaştıran bir iklim gibi geçti. Oruçlarımızı tuttuk, fitrelerimizi ve zekâtlarımızı verdik, iftar sofralarında sevdiklerimizle bir araya geldik. Ardından bayram sabahının o tarifsiz huzuruyla Ramazan Bayramı’nı idrak ettik. Dostlarla, akrabalarla, kardeşlerle yapılan sohbetler, paylaşılan kahkahalar ve edilen dualar… Hepsi hafızalarımızda sıcacık bir iz bıraktı.

Cenab-ı Allah’tan dileğimiz; bizleri daha nice Ramazanlara ve bayramlara sağlıkla, huzurla eriştirmesi.

Bayramın en güzel taraflarından biri de hiç şüphesiz o eski tadı olan sohbetlerdi. Hani insanın içini ısıtan, yüzünde tebessüm bırakan, bazen de düşündüren hikâyeler vardır ya… İşte ben de böyle bir sohbet esnasında, Taraklı kültürünün o kendine has “Yalaza” geleneğine yakışır, yaşanmış bir hikâye dinledim.

Anlatılanlara göre; Taraklı’nın bir mahallesinde, bir cuma vakti camide cemaat sayısı yeterli değilmiş. Cuma namazının kılınabilmesi için bir kişiye daha ihtiyaç varmış. Bunun üzerine cami imamı, mahalleden birine seslenmiş:

“Halil İbrahim Aga’yı gidin, tarladan alın, camiye getirin.”

Mahalleli hemen gitmiş, Halil İbrahim Aga’yı bulmuş ve camiye getirmiş. Böylece cemaat tamamlanmış, cuma namazı eda edilmiş.

Aradan bir hafta geçmiş… Aynı manzara, aynı eksiklik. İmam yine aynı çözümü önermiş:

“Gidin Halil İbrahim Aga’yı çağırın.”

Yine gitmişler, yine getirmişler. Namaz bu şekilde kılınmış.

Fakat bu işin bir de sabrı var elbette…

Namaz çıkışında Halil İbrahim Aga, imam efendiye dönüp hafif sitemli ama bir o kadar da nükteli bir şekilde şöyle demiş:

“Hocam, haftaya ya tedbirinizi alın… ya da beni şimdiden saymayın!”

İşte bayram sohbetlerinin tadı tam da burada gizli… Bir yandan geçmişin samimiyetini, diğer yandan Anadolu insanının o ince mizahını taşıyan bu tür hikâyeler, gönlümüzde ayrı bir yer ediyor.

Ben de bu bayramda, sadece sofraların değil; sözlerin, hatıraların ve gülüşlerin de paylaşıldığı çok keyifli anlar yaşadım. Böyle hikâyeleri dinledikçe anlıyorum ki, kültür dediğimiz şey sadece yaşanan değil, anlatılan ve yaşatılan bir miras.

Velhasıl… Bu bayram bize bir kez daha gösterdi ki; bir arada olmanın, sohbet etmenin ve birlikte gülmenin değeri hiçbir şeyle ölçülmez.

Nice bayramlarda, nice güzel hikâyelerde buluşmak dileğiyle…